Dag 12, woensdag 5 sept ’01
Om 07:30 uur sta ik op en verzorg me zelf , zet inmiddels ook de koffiepot aan, om daar in alle rust van te genieten. Fred die van de koffielucht langzaam wakker wordt stapt uit zijn bed en we nemen dan samen een bakkie. Terwijl ik dan ook het dagboek maar wat aan ga vullen, want zo hier en daar wel aantekeningen gemaakt, maar niet alles voluit te hebben geschreven, omdat daar of de tijd niet voor was, of dat me de zin ontbrak. Maar nu er toch wat tijd aan wil besteden, om het zo compleet mogelijk te maken.

We maken dan ook tevens een boodschappenlijstje want met al deze luxe kan er ook weer normaal gegeten worden en aardappelen en een lekker stukje vlees en verse groente zal zeker niet aan het lijstje ontbreken. Als we ons aangekleed hebben besluiten we nu het nog droog is naar het centrum te rijden en daar de nodige boodschappen te doen.Op ons gemakje kunnen we dit doen en het weer zit ook vandaag eens mee, het zonnetje prikt er zo af en toe eens doorheen.Als we dan ook op ons gemakje terug fietsen, bekijken we nog de plekken waar het gisteren wel een waterval leek, en nu de weg geheel droog was en ook dat het café geen schade had opgelopen, met de overspoelende regen. Wat kan het toch per dag verschillen, maar zeker genieten we van deze dag. Als we de boodschappen weg hebben geborgen, besluiten we de wasmachine maar eens aan het werk te zetten.Veel nat geworden gisteren en is aan een wasbeurt toe, zodat alles weer rein en schoon is. We wandelen nog over de camping en zien dat ook hier net zo als op de andere campings het behoorlijk rustig is, en in het weekend wel weer toe zal nemen aan bezoekers, en campinggasten, omdat ook een ieder hier weer aan het werk is.Als we terug lopen besluiten we in de bar nog even een pintje te drinken, want de wasmachine is nog niet gereed.We laten ons dat zeker smaken en kijken dan ook even naar het binnenbad dat toch wel een hele mooie impressie heeft.Zeker de achterwand met een mooie muurschildering is zeker het aanzien waard en past zeker in het geheel thuis.Het mooie binnenbad met de muurschilderingOok een bubbelbad en zonnebanken ontbreken nietEn zeer beslist zullen we er ook eens gebruik van maken om daar een plons in te maken, en het bubbelbad eens te proberen.Als de was uit is gedraaid en in de droogtrommel is geweest, gaan we terug naar het appartement, om een maaltijd voor te bereiden. Daarna op te eten en de afwasmachine niet te gebruiken, omdat we toch nog wat zelf willen doen . Daarna de dag weer door mailen naar een ieder die ons al die tijd gesteund hebben, en ons gemotiveerd wisten te houden om toch door te gaan. Dat is zeker weer steeds de power geweest elke keer weer positief te blijven denken, en om de mailtjes te sturen hebben we het idee toch wat terug te doen, en geeft een fijn gevoel. Ik schrijf dan ook even verder in het dagboek, en als we de koffie uitgedronken hebben, zakken we nog even af naar de bar om daar nog even gezellig te zitten alvorens we gaan slapen.Afstand: 5 kmHet weer: redelijk, af en toe een zonnetje en af en toe een buitje

Dag 13, donderdag 6 sept ’01
Ja ja het is weer zover, weer een jaar ouder, ik ben jarig, en dat moet gevierd worden zeggen ze dan, ook al weet ik dat ik niet veel bezoek zal ontvangen, ook deze verjaardag zal zeker de moeite waard zijn.
Na innig gefeliciteerd te zijn door Fred, en als ik de telefoon aanzet rollen de smsjes binnen, vele felicitaties, ten teken dat ze aan je denken, doet je zeker op zo’n dag zo ver van huis zeker goed.
De dag begint met veel zon, en we nemen dan ook de tijd om verder te ontwaken, en het ontbijt te nuttigen. Ook zullen we nog even naar het centrum moeten fietsen om vlaaien te halen, want gisteren aan het personeel van de bar beloofd ze er een te brengen en moet dan wel aan voldaan worden. Ook voor deze avond als Johan en Mia (onze Belgiesche vrienden die daar in de buurt wonen) zullen komen willen we toch wel wat extra’s bij de koffie. Zodra we dan ook zover zijn, doen we dat maar even want de vooruitzichten zijn niet echt goed, ook al weet je het maar nooit. In het centrum aangekomen, en de boodschappen te hebben gehaald, blijkt van de voorspellingen niet al te veel gelogen te zijn, een zeer donkere wolk komt snel naderbij. We kunnen de bui net voorblijven, want als we weer in het appartement zijn, barst de bui los en een paar flinke onweersklappers verzorgen het vuurwerk op deze feestelijke dag.

Als het maar even droger wordt nemen we wat foto’s van buiten vanaf het balkon, waar we nog niet op hebben kunnen zitten , maar je weet dat er niets zo veranderlijk is als het weer, dus we blijven hopen, dat ook dat er nog van zal komen. Ook bekijken we de kaart voor een eventuele fietstocht in de omgeving.Ook brengen we de vlaai naar beneden naar de bar, zoals beloofd, en ook wordt ik daar door een ieder gefeliciteerd en geef dan ook een rondje door.Als we dan op de klok kijken wordt het tijd om het maal te gaan nuttigen, ons te wassen en te kleden voor het bezoek van deze avond.Het is een zeer gezellige avond, en wordt toch een deel van de reis doorgenomen en we vertellen verhalen, van wat we hebben beleeft en ervaren. Ondanks dat we ver van huis zijn, is alles toch zo dichtbij vandaag en ik weet ook zeker dat deze verjaardag niet snel vergeten zal worden. Als de dag afgerond gaat worden door Johan en Mia te begeleiden naar hun auto en op een gepaste wijze ze uit te wuiven, voel ik een blijdschap in me die me zeker doet juichen, wat een heerlijke dag. Ze nemen nog wat foto’s van ons met het chalet op achtergrond.We drinken dan samen nog wat na, en genieten zeker samen van deze dag die weer afgerond kan worden door lekker weer in ons bed te duiken en ons mee te laten voeren in de dromen van deze nacht.

Afstand: 6 km
Het weer: Regenachtig

Dag 14, vrijdag 7 sept ’01
Als we opstaan is het al goed 09:45 uur, we nuttigen wat en kijken dan maar weer eens naar buiten, het lijkt wel telkens als we wat proberen te plannen dat het niet door mag gaan, maar zo snel laten we ons niet uit het veld slaan door de regen. We nemen de kaart nog eens door, en als we dan ook de map van de camping weer eens open maken zien we de wandeling en als het ook maar wat op zal klaren willen we die wandeling toch wel maken. Een beetje de omgeving rondom de camping verkennen.
De Bosbeekwandeling die een 3,8 km is. Met een hele beschrijving van waar je wandelt, en dat spreekt ons toch zeker wel aan.
We ruimen de boel op, en kleden ons toch erop voor als we toch zullen kunnen gaan wandelen, positief blijven denken en dan is de dag alweer gestart. Tegen de middag klaart het op, en zelfs de zon breekt door, nog wel wat flauwtjes, maar het oogt alweer anders tenminste.
Dat is dan ook waarom we besluiten er toch op uit te trekken.
De tocht begint vanaf de camping en snel wordt de aandacht getrokken door een snel stromend beekje die zeer helder ik, en de planten onder het water goed zichtbaar zijn. We proberen nog verder te kijken om daar nog meer leven in te vinden, maar dat er plantjes in het water groeien die zo helder groen van kleur zijn, is voor ons al een teken dat er wat er leeft in de beek een goede voeding heeft.

We lopen naar beneden en komen in een dal terecht, waar het allemaal erg vochtig is, de dromen druipen vanaf de kruin tot aan de wortel van het vocht. De plek waar ik sta daar zak ik bijna in weg zo nat als het daar allemaal is. De bomen door al het vocht bekleed is met een dichte tros aan mos.De klimop tegen de stam omhoog is gegroeid maakt het zo verschillend in wat we telkens zijn tegen gekomen, bomen met kale stammen, en geheel droog getrokken. Het is daar kil, en de jassen worden even dichter aangesnoerd. Een enorme stilte om ons heen en beide genieten we van dit stukje prachtige natuur. Als we uit het donkere gedeelte van het bos komen, worden we verwarmd door de zon, en dat is zeer tegenstrijdig, maar wel een gevoel wat jezelf toch wel adem geeft.Als we dan doorlopen hebben we eigenlijk niet veel behoefte om nog wat te zeggen en dat voelen we van elkaar aan.We geven elkaar om de indruk van deze middag even te verwerken in ons stilzwijgen. We hadden er toch meer tijd voor uitgetrokken in deze wandeling, bemerken we als we weer in het appartement binnen lopen.Niet dat het erg is, maar omdat we ook een bezoek aan Johan en Mia zouden brengen, werd het toch nog een beetje haasten. Johan haalde ons aan het begin van de avond af van de camping. Na de koffieronde werd de champagne, nog ter ere van mijn verjaardag, maar ook van het behalen van deze trip ontkurkt en de glazen werden vol geschonken en we proosten met elkaar. Dan kan het allemaal weer, en we zetten de rest van de avond in een geweldige omgeving en stemming voort en we genieten van elkanders verhalen.Maar zoals in alles is er een tijd van komen en een tijd van gaan en als we dan de jassen weer aantrekken is het maar goed dat we dat gedaan hebben, want de terugweg is zeker veel natter dan de heenweg.Nadat we ze nagekeken hebben als we zijn afgezet, lopen we langzaam terug, de regen is wat afgenomen en voelt goed aan. Binnen gekomen bemerken we dat het al goed half 3 is, en we lachen erom dat we dit constateren, want de gehele vakantie hebben we vaak geen weet van de tijd gehad. Heerlijk toch een beetje tijdloos door de vakantie heen te reizen. Als we ons in bed leggen, praten we nog even na over deze fijne avond, en weten dat als het morgen regent we walnoten kunnen pellen waarvan we een grote zak hebben meegekregen.Dit is zeker een avond die ons nog lang zal bijblijven, en voel me zeer gelukkig, en met deze gevoelens slapen we snel in.Het weer: regenachtig

Dag 15, zaterdag 8 sept ’01
Als ook deze dag al wordt ontwaakt en we de regen horen kletteren, is het ons om het even hoe laat we opstaan en draaien ons nog even om.
Maar slapen is er niet meer bij, en besluiten dan toch om de benen maar weer onder het lichaam te zetten, en er toch weer iets van te maken.
We doen het lekker rustig aan en ook doen we geen boodschappen, want we weten dat we maandag hier weer vandaan zullen gaan, en dus dan ook zoveel mogelijk op moeten maken om niet te veel ballast mee te nemen. We nemen nog even de kaarten op tafel en maken een plan hoe we maandag verder zullen gaan om weer richting huis te keren.
We nemen het wel door, maar alles zal toch merendeel van het weer afhangen, hoe we verder zullen gaan en waar we terecht zullen komen.
Tegen 14:00 uur besluiten we naar het zwembad te gaan en daar eens lekker een paar baantjes te trekken. Als we daar aankomen is het gehele bad bijna voor ons alleen en we hebben dus lekker de ruimte.

Na het trekken van een paar baantjes zijn we lekker in het bubbelbad gaan liggen.
Na dit heerlijk relaxende bad gingen we even een pintje pakken aan de bar. Ook daar was het erg rustig, je kunt merken dat het geen hoogseizoen is. Ik begin met het bereiden van het avondeten en maak nog wat foto’s vanaf het balkon terwijl Fred op zijn manier wat aan het “relaxen”is.
We besluiten om na het eten nog een wandelingetje te gaan maken maar terwijl we zitten te eten spoelt de regen weer uit de lucht, en van wandelen komt dus ook niet veel. Als we de boel opgeruimd hebben, besluiten we een spelletje Yahtzee te spelen en laten de dobbelstenen rollen. Nadat het spel is uitgespeeld, lopen we nog even weet terug naar de bar, maar ook daar is het rustig en valt niet al te veel te beleven, zodat we ons biertje opdrinken en dan weer teruggaan naar het appartement. Ja ook deze dag is dan alweer ten einde, en we leggen ons nog in de overheerlijke bedden, die we zeker niet zullen vergeten als we straks weer eens op het luchtbed liggen.

Het weer: regenachtig

Dag 16, zondag 9 sept ’01
Als ik het bed uitstap, blijkt het nog behoorlijk vroeg te zijn. Om toch zolang mogelijk van deze dag te genieten, was ik me en kleed ik me, en begin met de was om die nog schoon en droog mee te nemen. Ik begeef me naar de wasgelegenheid, en doe de was in de wasmachine, en daarna in de droger. Morgen is al dit luxe weer over en maken er dus nu dan ook maar gebruik van. Ook pakken we zoveel mogelijk al in, om morgen op ons gemak de boel af te ronden en af te sluiten. Omdat er kienen is in de grote zaal, en het verder dan in het zwembad lekker rustig is besluiten we ons ook deze middag weer in het zwembad door te brengen.
Liever hadden we nog even een stukje gefietst maar het regende en dat zouden we de misschien de aankomende dagen nog genoeg tegenkomen want de vooruitzichten zijn niet echt gunstig.
Heerlijk nog even te ontspannen in het water waar lichaam en geest tot rust komen. Ook het bubbelbad wordt niet overgeslagen.
En eigenlijk kunnen we deze dag een beetje vergelijken met de dag van gisteren. Na het zwembad zetten we ons aan de bar, en drinken nog een pintje en ook besluiten we om gebruik te maken van de keuken van het restaurant, om ons eens lekker te laten verwennen.
We genieten er samen zeker wel van en laten ons het zeker goed smaken. Ik kan alleen vertellen dat deze laatste avond in Opglabbeek in ieder geval nog lang in ons aanwezig zal zijn.
Het weer: regenachtig (het wordt een beetje eentonig)

Dag 17, maandag 10 sept ’01
Route: Opglabbeek – Dorne – Dielsen – Neeroeteren – Opitteren – Bree – Bocholt – St. Huibrechts-Lille – Archel – Borkel en Schaft
Als de wekker voor de eerste keer in de vakantie afloopt om 07:00 uur, zijn we samen even de omgeving kwijt. Vreemd als je de wekker al een tijd niet meer hebt gehoord, dat deze je even uit een evenwicht kan brengen. We laten dit gevoel even tot ons doordringen, en nemen de tijd hier samen even voor. We staan op als de wereld weer real is voor ons en we maken toch eerst even tijd voor de koffie en het ontbijt alvorens we verder gaan om in te pakken.
Fred voelt zich niet helemaal optimaal, ik kijk hem aan , maar hij geeft te kennen wel weg te kunnen, maar het rustig aan te willen doen.
Ik weet dan ook dat ik terdege rekening met hem zal moeten gaan houden en we het vandaag dan ook niet te gek moeten maken in een afstand. Als we het ontbijt nuttigen, weten en voelen we van elkaar dat we het hier reuze naar ons zin hebben gehad, en dat het voor ons samen best wel even moeilijk is hier weg te gaan.
Als Fred naar beneden gaat om de fietsen weer zover gereed te maken, komt er even een verdriet omhoog, vraag me niet waar dit door komt, maar denk net even dat het met veel dingen samen te vatten is.
Als de tranen komen, laat ik deze dan ook geheel komen en de vloer wordt nat, het is maar even een moment, die je dan toch beter kunt laten komen als in houden, omdat het anders je de gehele dag zal achtervolgen. Daarna ga ik verder om het appartement netjes achter te laten, terwijl Fred zich bezighoud met het inpakken van de fietsen, en het karretje. Ja dan gaat de deur op slot en de sleutel wordt ingeleverd, en dan weet je dat het hier over is. Als de goedkeuring er is, dat alles goed is achtergelaten, nemen we nog een kop koffie aan de bar, schrijven dan nog even een kaart voor het personeel, om ze voor alles te bedanken, want we hebben met het personeel er toch best veel afgelachen.
We hebben niet een ieder gedag kunnen zeggen vandaar dit gebaar en de woorden gezet op een kaart.

We stappen weer op de fietsen, en we zijn er klaar voor, maar hoever we zullen komen is afhankelijk van het feit hoe Fred zich verder voelt, en wat we zouden willen, is dan ook niet meet het streefpunt, we zien wel hoever deze dag ons zal leiden. Het is goed te merken aan ons beide dat we een kleine week niet meer met bepakking hebben gefietst, en zeker als de eerste 5 kilometer meer bergje op gaat als bergje af.De zon die nog steeds heeft geschenen verdwijnt ook zo langzaam achter de wolken, en je kan het raar vinden of niet, even vliegt er door ons heen, nee hè niet weer!!!!!Maar het blijft nog droog en de volgende 10 kilometers gaan met een snelheid van een goede 27 a 30 km (bergje af dus )en daarin kunnen we samen wat herstellen.Een schitterend mooi natuurgebied en ook de rust die hier heerst doet ons zeker weer goed.

De eekhoorntjes zijn hier wel meer gewend en slaan ook niet snel op de vlucht, lopen dan nog eerder iets door om niet overreden te worden en kijken dan langs de kant toe, zodat wij ook hun kunnen aanschouwen.
Als we eraf moeten van dit mooie stukje natuur komen we te rijden langs de Zuid Willemsvaart, maar dat het water in de vaart stroomt wil natuurlijk beslist niet zeggen dat de lucht daarboven ook het water hoeft te laten vallen, maar daarin hebben we zeker niets in te brengen, en we moeten gaan schuilen willen we niet echt door en door nat worden.
Als de bui weer wat afneemt, gaan we verder en toch houden we de regenjassen aan. Want het blijft dreigend en omdat we ons toch niet echt lekker voelen willen we ons niet drijfnat laten regenen.
Het is niet koud en dat is steeds weer een voordeel, maar toch … met de zon zou het allemaal toch wel veel beter aanvoelen.
De route langs het Zuid Willemsvaart is niet geheel ongevaarlijk de eikels en de kastanjers vuren hun patronen op ons af als de wind steeds harder de kop op steekt. Ja ik zeg op de kop, maar we hebben de wind ook recht op de kop. We maken onderweg nog van een snelstromend beekje een foto, maar dat wil niet echt lukken omdat de regen nog steeds zwaar op ons neerdaalt. Als we op de hoogte van Bree aankomen, is daar ineens weer de zon en de wind neemt dan ook even af, kan het dan ook even niet nalaten van het vergezicht op Bree een foto te maken, en met welke reden dat is dan geheel aan mij, maar doet me dan ook in het stilzwijgen zetten en pink een traantje weg.

Even voel ik weer wat het bezoek in me heeft nagelaten, de warmte en de verbondenheid. Fred laat me dan ook in dit gevoel, en neemt dan ook even die afstand waar ik even behoefte aan heb. Als ik zover ben dit gevoel gezet te hebben, trekken we weer verder en even kijk ik achterom, en voel me zeer blij en gelukkig. Maar als we dan weer deze hoogte voorbij trekken, vindt het weer het zeker genoeg dat we van de zon even genoten hebben, want het spoelt dan ook uit de lucht en de wind steekt de kop weer op. Het is zwaar, maar ook mede de gevoelens die we bij ons dragen spelen hierbij zeker een rol.
 Als we bij St Huibrechts-Lille worden we even door de druk en spanning verlost, want de zon straalt weer even en ook de eikels vallen daar van de bomen als we op een bankje willen gaan plaatsnemen.
En Fred die daarvan het slachtoffer wordt en een eikel die hem dan ook boven op zijn hoofd treft.
En zet ons dan ook in een brede lach, als we elkaar nadien aankijken.
Als we daarna de weg weer oppakken en weer verder fietsen kunnen we lekker even doortrappen, en doet ons best weer goed.
De lange weg die we te volgen hebben, zal ons aan het einde van deze weg verder leiden naar de grenspost Schaft-Borkel.
We besluiten samen om dan lekker door te rijden en naar de beambten daar te zwaaien en breed te glimlachen, en zo Nederland binnen te rijden.
Als we dan de weg opdraaien, komt er van al het voorgenomen niet veel terecht. Tussen de ene grens en de andere zit een goede 20 meter en precies op het midden daarvan slaat het noodlot toe.

De trekstang van het karretje breekt dwars door midden en we zien dan ook even voor ons dat dit het einde van de fietsvakantie kan betekenen.De teleurstelling komt in me en ik zonder me af om de tranen te laten gaan, en even niet kwaad te worden, maar me zelf weer te hervinden.Als er een man voorbijkomt met een blonde bouvier die zich geheel aan de snelheid van de man zich aanpast omdat deze op krukken loopt, en Fred aanspreekt hoe nu verder. De man zegt dat hij nog wel wat pijp in de schuur heeft liggen, maar dat Fred even mee moet lopen om te kijken of daarvan iets past. De man die zelf net een nieuwe heup heeft kan niet meehelpen, en Fred kan dus aan de arbeidstherapie. Even later komt hij terug en zegt de boutjes te komen halen om de exacte maat in de pijp te boren, en ik voel me zeer opgelucht.Als ze samen terugkomen en Fred het geheel weer onder het karretje zet en bevestigd aan de fiets, wil de man als ik vraag wat hij hiervoor wil aanvaarden niets weten van geld, maar een knuffel zegt hij, dan weet ik zeker dat jullie verder kunnen en nog lang aan deze dag met een ander gevoel terug zullen denken. Ik geef de man de warme omhelzing en bedank hem, en het enige wat ik in die warme glimlach van die man kan lezen is, is goed het ga jullie verder goed, en ben blij jullie te hebben geholpen.

Dan als we op de fiets stappen zwaaien we alsnog naar de beambten en fietsen door. We hebben het toch voor elkaar, ook al was het zonder deze steun een andere weg geweest, en wel de weg naar huis hoe dan ook. Als we dan in Schaft-Borkel een camping weten, en daarin naar toe willen slaat het weer wederom om en het komt weer met bakken de lucht uitzetten. Zodat we ook drijfnat op de SVR camping aankomen.
De oude man die ons aankijkt nodigt ons naar binnen te komen en bied ons een kopje koffie, aan en als we het hebben over een plekje voor de tent wil hij daarover niets horen, en opent de deur van de stal die omgebouwd is tot een jeugdhonk, en achterin is een kale ruimte en hij vindt dat we daar met een luchtbed en een slaapzak zeker wel gebruik van mogen maken om weer op temperatuur te komen.
We zijn hier zeker wel blij mee, en voelen ons heerlijk in de herberg, die ons is aangeboden, en lijkt dit niet een beetje op het Kerstverhaal?
Zo voelde wij dit zeer zeker wel, en we hebben hier zeker genoten, van de rust, maar ook van de droge plek.

Als het dan ook even droog is wandelen we even in de omgeving, om een beetje indruk te krijgen van de locatie, want door de regen hadden we daar even geen zicht op.We eten wat, en mailen de berichtjes door waarop natuurlijk leuke berichtjes terug kwamen die ons toch weer in lachen uit deden barsten.Met deze ontspannen sfeer zouden we zeker snel vergeten wat er deze dag is gebeurd en zullen we de nacht ingaan met de dromen voor morgen, en weer hopen dat de dag weer droger zal zijn als vandaag.

Campinginformatie:
SVR camping “Kapel”
Kapellerpad 15
5556 WE Borkel en Schaft
Afstand: 55 km
Het weer: Regen en af en toe droog

Dag 18, dinsdag 11 sept ’01
Route: Borkel – Dommelen – Waalre – Aalst – Eindhoven – Best – Liempde
Om 08:00 uur staan we op en de zon straalt heerlijk in de “herberg”.
Zeker mogen we zeggen dat dit een heerlijk gevoel is. Omstreeks 10:30 vertrekken we, en geeft ons toch wel een heerlijk gevoel niet te veel meer in hoeven te pakken, voordat we moeten vertrekken. De eerste 5 km die we fietsen is echt een heerlijkheid om te fietsen en zeker als je de zon alleen maar voelt, en een licht windje eens een keer weer in de rug.
Zal het ons dan nog weer eens mee gaan zitten?
Een zeer mooie omgevingen waarin we rijden bos, heide, vennen, is een lust voor het oog en de rust die hier heerst kan je zeker waarderen, en we nemen dan ook even de tijd om hier zeker van te genieten, op de achtergrond horen we zelfs een kleine waterval, tenminste zo hoort het aan, maar kan ook een snel stromend beekje zijn, we kunnen daar niet bij komen zal dus ook voor ons dn ook een raadsel blijven, maar is dat dan niet het mooie van de natuur, het geeft wanneer deze dat wil, en laat zich zien, wanneer deze er aan toe is.

Het spettert zo af en toe, maar daar blijft het ook wel bij en gelukkig maar want dit weer kunnen we best even gebruiken om geheel opnieuw weer op te laden. Een eekhoorn die van de overkant uit het bos komt, klamp zich bijna aan de fiets vast zodicht als deze nadert, maar gelukkig is er een boom waarhaan hij zich beter aan vast kan klampen, maar blijft dus wel op een kleine 2 meter afstand wachten tot we weer voorbij zijn.Konijnen en Vlaamsegaaien is de rijkdom van dit mooie stukje natuurgebied. De wind voelde ook veel beter aan en was zeker in zijn kracht afgenomen. Ook was de wind weer aardig gedraaid, en hadden we die weer recht voor ons, het voelde stukken beter aan als de dag van gisteren. Voor Liempde steken 9 hermelijntjes de straat over, en waar we dan ook zeker voor stoppen om dat te aanschouwen, wat voel kan je, je dan rijk voelen als je dit allemaal ziet en daar ook alle tijd voor kan nemen dit gewoon zijn gang te kunnen laten gaan, en als ze aan de overkant zijn veilig en wel ze nog even na te kijken of ze inderdaad veilig doorlopen, al spelenderwijs of misschien toch weer terug komen.Maar ze gaan verder het bos in, en even daarna zijn ze dan ook uit het zicht verdwenen. We gaan dan ook verder en even verderop doen we in Liempde zelf even boodschappen alvorens we de camping op zoeken.Als we daar ons hebben aangemeld op de eerste de beste camping die we tegenkomen, worden we al snel naar de plek verwezen waar we kunnen gaan staan, maar onderweg komen we wat trekkershutten tegen, die ons zeker heel aantrekkelijk lijken. Rieten opgetrokken hutten met grind op de grond, en bedden voor 4 personen, en aan het einde in het midden een stoel met daarop een VVV informatieblad en twee closetrollen, even moeten we daar zeker om lachen want het is net een stilleven.Als we dan ook daar onze intrek in zullen nemen worden we opgeschikt door de ramp in de USA die ons wordt gemeld via een smsje. We zetten de radio aan die normaal alleen voor het weer wordt aangezet, of ‘s avonds even om naar muziek te luisteren. Het bericht aangehoord te hebben overschaduwd dit zeker deze mooie dag en voelen diep van binnenuit met een ieder mee die zeker in onzekerheid voorlopig zal moeten blijven. Hoe halen ze het in hun hoofd, waarom, zoveel vragen die dan door je heen gaan, en voorlopig onbeantwoord zullen blijven, en dan blijft het onbegrip over, die zeker niet te plaatsen is, mede ook omdat je alleen het aan hoort en niet de beelden ziet, want het moet verschrikkelijk zijn, maar als je alleen naar de radio luistert kan je daar zeker geen beeld van vormen.Omdat het ook weer begint te regenen gaan we naar binnen, en besluiten om te gaan slapen zover als ons dat zal lukken, want ook wij zijn aangeslagen, door deze verschrikkelijke ramp. Ondanks de mooie dag die ons weer was gegeven, hangt er toch een donkere wolk boven, maar dat zal zeker bij velen het geval zijn deze dag.Afstand: 48 kmHet weer: redelijk met een enkel klein buitje

Dag 19, woensdag 12 sept ’01
Route: Liempde – Langenberg – Gemonde – St-Michelsgestel – Den Dungen – Rosmalen – Empel – Gewande – Alem – Kerkdriel
Het had de gehele nacht geregend of beter gezegd gegoten, en was dus ook op de bodem goed te merken want toen we naar buiten kwamen en inmiddels de zon aan het doorkomen was zakte we behoorlijk diep weg in het drassige gedeelte waar we stonden, binnen in de trekkershut was daarvan niets te merken, maar buiten des te meer.
Een vriendin van mij die al vroeg liet weten dat ze vandaag iets voor ons als verrassing had gepland, maakte ons nieuwsgierig, maar dat zinde ons niet echt. Vandaar ook dat we de telefoon maar snel weer uitzette, want wij kennen haar langer als vandaag en we weten ook dat ze de rest van de dag ons niet met rust zou laten. De tocht ging weer verder en we wilde vandaag toch in Kerkdriel aankomen, en hadden dus nog even te gaan. Fred voelde zich nog steeds niet helemaal de oude, en we konden het vandaag ook lekker rustig aandoen.
Door oude dorpen voerde de tocht en altijd weer fijn om daar doorheen te rijden, en zo af en toe eens even stil te staan vooral bij mooie gevels.
Als we stoppen onderweg wat te nuttigen en dan ook altijd even de telefoons aanzetten, verbaast het ons ook zeker niet dat onze vriendin de voicemails heeft ingesproken en ze toch wel dolgraag wil weten hoe laat we in Kerkdriel aan zullen komen. Hier moesten we natuurlijk wat op verzinnen en haar niet al te veel tijd geven om verder nog wat uit te vreten. Dus deden we onze telefoons weer uit, en fietsten verder.
Als we over de dijk fietsen en aan de linkerkant het water hebben bemerken we aan de rechterkant waar het bewoond is dat vele delen in het verdriet en onbegrip van de ramp van gisteren, een Nederlandse vlag halfstok en daarnaast een Amerikaanse vlag halfstok, een stuk solidariteit wat ons zeker aanspreekt. Bij Alem nemen we het veertje om ons aan de overkant te brengen, en rijden daarna richting Kerkdriel.
Als we het bordje bij de bewegwijzering tegenkomen met daarop Kerkdriel 3 km nemen we de afslag en zetten ons even neer bij het Gemaaltje. Snel smsen we onze vriendin met de boodschap net een bord gepasseerd Kerkdriel nog 3 km, we rijden gemiddeld 14km per uur, we hebben tegenwind dus reken maar uit hoe laat we er zullen zijn, en wil dan snel de telefoon weer uitzetten, maar ze zat er op te wachten en voor dat ik deze handeling kon verrichten belde ze al op.
Ik voelde hoe ze zich vermaakte en een lol had in met wat ze voorhad, en liet haar lekker begaan, we zouden het wel merken. Het begint te regen en we fietsen dan ook wat sneller door, maar als we eenmaal op de fiets zitten is het alweer droog. Als we de camping opdraaien, zetten we bij de receptie de fietsen neer om ons te melden.
We worden door de beheerder verwelkomt en we krijgen een kop koffie aangeboden. Hij kijkt ons aan en zegt jullie zijn toch Fred en chrissie als ik me niet vergis hè, en zie dan een glimlach om zijn mond vertrekken als we dit bevestigen. We krijgen dan een enveloppe overhandigd en met de boodschap hierbij dat we ons ergens moeten gaan melden omdat onze vriendin iets voor ons heeft geregeld, en we dus maar gewoon moeten doen wat we mee hebben gekregen.
We nemen de enveloppe mee, en melden ons op het aangegeven adres, en daar worden we naar de tegenoverstaande caravan gewezen, en dat we daar naar toe moeten. We moeten alleen maar even uitleggen wie we zijn, en dan wordt de enveloppe overgenomen, en wordt ons de sleutel van de caravan overhandigd en wordt ons een fijne en prettige week toegewenst. De vrouw is nog even bezig en we besluiten dan ook buiten met de eigenaar van de caravan te wachten. We praten nog wat en de man is vol belangstelling als hij ons vraagt waar we vandaan komen en waar we allemaal al geweest zijn, met deze volle bepakking.
Als dan de vrouw zover is en naar buiten komt wil ze ook nog wel even babbelen. Maar dan is het voor hun tijd op te stappen ze moeten nog het een en ander doen en een warme handdruk, en een omarming geeft ons een vertrouwd gevoel. Maar de gevoelens van deze verrassing die is nog lang niet gestild en laat de tranen komen die ik nog steeds in me heb.
En natuurlijk moet mijn vriendin net op dit moment bellen, en dat we elkaar toch een hoop te vertellen hadden dat kunt u wel raden.
Aan de andere kant van het lijntje, voel ik de gulle lach en zie haar stralen, ze heeft het me weer eens geflikt om ons te verrassen en ons droog te houden, de rest van de vakantie,tenminste deze week.