Dag 7, vrijdag 31 aug ’01
Route: Gemonde – Langenberg – Liempde – Best – Gerwen – Mierlo – Geldrop – Heeze
In Heeze is het de bedoeling dat we bij de vriendin van Chrissie overnachten, dus een keertje geen tentje opzetten
Als we opstaan spettert het nog wat na, maar een 20min verder te zijn is het droog en de zon breekt door.
We hebben nog gevulde koeken en nemen die maar bij een bakkie koffie, want omdat we gisteren laat aankwamen waren de winkels al gesloten en dus weer eens geen brood. Om 09:50 uur zijn we weer gereed voor vertrek, als we dan na het gedag zeggen weer op de fietsen stappen voelen we de aantal kilometers van de dag daarvoor zeker nog in onze benen, en hebben moeite om de vaart erin te krijgen. Dus maar wat rustiger van start om de spieren eens goed op te warmen.
In Liempde stappen we van de fiets om eerst wat brood te halen in een klein bakkerswinkeltje en aan de overkant zit een slagerijtje, en neem daar een paar plakken cervelaatworst en grilworst.
We nemen plaats op de stoep van het gemeentehuis en nuttigen het zojuist gehaalde. Als dit naar binnen is gewerkt, voelt het meteen ook weer wat beter aan, en blijven nog even zitten.
We staan weer versteld van het dorpsgebeuren, waar we al weer zo lang uit zijn. De dames op leeftijd, spreken elkaar aan en uiteraard beginnen ze over het weer te kletsen, als het weerprogramma is doorgenomen, zijn de dorpsgenoten aan de beurt, want de een weet net even iets meer als de ander, en dan krijg je het:”Zeg heb je het al gehoord van Alie is toch wat hé!, jammer voor die meid hé, maar ja kon ook niet anders, en zo nog meer van die sterke verhalen en de ander dikt het nog even aan! We luisteren dit aan, en vinden het toch wel grappig dat we dit vroeger ook wel hoorde op straat, maar toch gauw vergeten is.
We zijn wat rustiger in het lichaam en besluiten weer verder te gaan en een ieder in zijn/ haar verhaal te laten.
Bij Stad van Gerwen, nemen we even weer plaats bij het sluisje, als we daar op het bankje plaatsnemen valt ons het oog op de volgende poëzie:
Zit even stil en sluit je ogen, voor ongeveer een half uur
Luister met gespitste oren, naar het geluid van de natuur
Adem rustig in en uit, en laat het even tot je komen.
Zodat je relaxt weer doorgaat, om te werken aan je dromen.
Geschreven door: André Wiersma.

Ja inderdaad daar wordt je dan wel even stil van, en moet je er haast wel aan geloven die geluiden op te nemen, want je bent allemaal net zo nieuwsgierig, alleen de een geeft het toe en de ander zegt doet me niks, maar ondertussen!In Gerwen komen we een boom tegen die een zeer mooi elfenbankje als sieraad heeft aan zijn mooie stam.Voor Nuenen belt Linda op en is nieuwsgierig wanneer we bij haar zullen zijn. Als we aangeven dat we dat niet zullen weten en ook niet aan kunnen geven, omdat je maar nooit weet wat je verwachten kan, is dat even een teleurstelling, maar ze zegt oké ik hoor het wel dan. We fietsen daarna verder en op de kruising Neunen – Mierlo, komt de regen met bakken de lucht uitzetten, zo hard zelfs dat we echt moeten gaan schuilen, we zetten ons tegen de gevel van het huis wat daar op de hoek staat, en weten ons op deze manier vrij aardig droog te houden. Als de regen even wat afneemt besluiten we de regenjassen aan te doen en toch verder te gaan. Als we in Mierlo zijn stoppen we even om bij een speelgoedzaak een kleinigheid voor de kinderen van bogy en haar man te halen. Als ik uit de winkel kom schijnt de zon weer volop en de jassen gaan weer uit en rijden weer verder in korte broek en shirt. De tocht die we voortzetten is omgeven door bos en heide en is een juweel van de natuur die ons aangeboden wordt. Heerlijk en wat is dit alles mooi. Een vos die aankomt lopen blijft staan, en oog in oog met ons kijkt, maar schrikt van het karretje achter de fiets, zodat hij omkeert en wegsnelt. Een eind verderop een schaapskudde die daar rustig graast. We blijven nog even op de heide zitten, en genieten van de rust. Maar we weten ook dat er een zit te wachten en besluiten haar niet te lang te laten wachten en weer verder te trappen. Als die hei in bloei staat is het een pracht gezicht en het ruikt dan ook allemaal zo lekker. Als we van de heide afrijden, is dat een jammer gevoel dat had voor mij zeker wel tot aan het huis van Linda mogen blijven voortduren. Maar Linda is een goede gids en we rijden rechtstreeks naar haar huis waar we warm worden verwelkomt. We krijgen heerlijk geurende koffie aangeboden, en in de keuken ruikt het wel heel erg lekker. Als de koffie uitgedronken is, kunnen we aan tafel plaatsnemen en een reuze pan met macaroni komt op tafel. Dit laten we ons goed smaken, het lijkt wel of we een hele week niet gegeten hebben, maar de pan moest leeg en daar hebben we zeker een steentje in bijgedragen. Na het eten wordt het bad voor ons aangezet, en maken daar maar al te graag gebruik van. Als het bad gereed is met heerlijk geurende olie neem ik daarin plaats. En wat heet genieten van zo’n overheerlijk bad, als je daarvoor het hebt moeten doen bij een wastafel met koud stromend water. Dan is dit toch wel een 6 sterren camping. Ontdek dan dat ik er uit moet stappen alvorens ik in slaap val in het bad, en doe dat dan ook maar snel. Nog even nadien chatten en Fred neemt dan een bad, als hij gereed is met zijn mail te versturen wat via de pc toch wel makkelijker gaat als via een mobile telefoon.Ook Fred moet uitkijken niet in slaap te vallen in het bad en stapt er ook op tijd maar weer uit. We zetten ons dan weer naar de huiskamer, en drinken en kletsen nog een poosje, en dat is zeker weer heel gezellig. Lekker weer zo even samen te zijn, en bij te kletsen. Maar als dan een ieder zijn ogen beginnen dicht te vallen besluiten we toch maar te gaan slapen. Dit was zeker weer een dag om te zegen blij dat deze dag het weer waard is geweest om geleefd te hebbenAfstand: 51 kmHet weer: Zonnig, af en toe bewolkt en een (flinke) bui

Dag 8, zaterdag 1 sept ’01
Route: Heeze – Someren – Horik – Ospel
Na een goed ontbijt, en heerlijk geslapen te hebben, pakken we de spullen weer in. Nog even met Linda een paar boodschappen doen en nemen dan haar oudste zoontje even mee. Bij de terugkomst nemen we nog even de tijd om samen te zijn buiten, het is weer aangenaam.
Maar zoals in alles is er een tijd van komen en een tijd van gaan.
We hadden nog zoveel met elkaar willen delen en nog willen zeggen, maar niets kwam er meer uit onze monden, we waren alleen maar bezig met een afronding voor dat we vertrokken.
We voelde samen de pijn, maar probeerde dit voor elkaar te verbergen.
Als de fietsen buiten staan, nog voor een ieder een knuffel en dikke zoenen, en nemen dan het stalen ros, en zetten ons voorwaarts.
We zwaaien naar elkaar zolang als mogelijk is, en als we elkaar uit het zicht verliezen, voel ik een paar tranen opkomen die dan ook over mijn gezicht voelbaar zijn. Fred die dit alles heeft bemerkt laat me even en we zeggen dan ook nog niet veel tegen elkaar. Even daarna, pakken we de draad weer op en Fred informeert me over de route die we hebben te rijden, en al snel voelt de pijn minder aan, en moet de emoties opzij zetten om alert te blijven op het verkeer, om ongelukken te voorkomen.
Als we in Someren zijn stoppen we even, want hier kunnen we de route weer oppakken. We nemen even plaats op een bankje, en ik neem even de tijd om alleen te zijn, door even het bos in te lopen, en de grote eikels die op de grond liggen op te rapen om die aan de vrouw van Johan te geven als we in België zullen zijn, misschien kan ze er wat mee doen met de kinderen. Om zo toch deze eikels een bestemming te geven, stop ik deze in het zijvak van de fietstas, om deze mee te nemen als een stukje extra ballast. We drinken nog even wat en kijken dan naar de pijl die de route richting aangeeft, en dat beloofd dus dan ook weer een rustige route te worden door de zeer mooie natuur. Met die gedachte stappen we op de fiets, en rijden zo de natuur in omgeven door bomen en struiken, op een zeer goed aangelegd fietspad door deze route.
Na even op deze route te rijden worden we verrast door een hek, die we open moeten zetten om verder te kunnen.

Dit was omdat we door een stuk beschermd gebied zouden rijden waar paarden, koeien en schapen liepen. Als we daar aangelegde vennen tegen komen en in de verte de paarden zien lopen is dat op de heide vlakte waar we over heen kijken een schitterend gezicht en op de achtergrond, weer een bosrijk gedeelte zien, is dit een zeer mooi plaatje. Je zou ook haast vergeten dat er nog meerdere mensen op deze aardbodem zijn, en dat een eind verderop het verkeer langs elkaar raast, en aan dit mooie natuurschoon zomaar voorbij rijden. Ik ben zo in gedachten dat ik opschrik als Fred zegt dat we weer verder moeten gaan, omdat het weer toch wel weer wat dreigend begint te worden. Ik neem de fiets weer en zet me voort met een diep zucht. En zet me langzaam voort, om niets te willen verstoren. Aan het einde van dit gebied, is wederom een hek waar we door moeten, en we weten dan ook dat we het mooie natuurschoon weer achter ons zullen laten in hun rust. Ik kan het niet nalaten me nog even om te draaien en nog even een blik op te vangen. Als we het hek weer sluiten, en weer doorrijden rijden we weer in het bosrijke gebied en een konijn en ook wat eekhoorns zien we voor ons voorbij schieten, en moet dan ook erkennen dat elk stukje natuur, iets moois te bieden heeft. Even daarna raast het verkeer weer langs ons heen en moeten we weer alert zijn. Dan voelen we ook de eerste spetters, maar dat is nog maar zo’n klein beetje dat we er niet eens nat van worden. Als we voor Ospel zijn aangekomen begint het even flink door te regenen en schuilen dan onder een zeer grote treurwilg die de takken op de grond heeft hangen en zo een goede bescherming geeft tegen de regen. Het duurt maar even en dan kunnen we weer verder. Net onder de grote boom hadden we besloten naar, maar als we een aanwijs bord tegenkomen met daarop een SVR camping besluiten we die bordjes te volgen om toch deels dichtbij de route te blijven.Als we dan de vlag zien, die aangeeft dat we weer bij een SVR camping zijn, slaan we het erf op, en zetten de fietsen neer. De vrouw des huizes komt naar buiten gelopen en stelt zich voor en verwelkomt ons vriendelijk.Ook de huishond begroet ons, maar heeft duidelijk iets anders op het oog en wil spelen. De bal die hij heeft moet zover mogelijk worden weggegooid anders is voor hem zeer snel de lol eraf.Ze loopt even met ons mee om het terrein te verkennen, en laat ons de vrij keus om de plek uit te zoeken, waar we de tent neer kunnen zetten. Als de keuze gemaakt is, zetten we de tent op, op deze mooie en goed uitziende camping die vele voorzieningen heeft. Als na het eten onze nieuwsgierigheid wordt aangewakkerd door een groep mensen die op het terrein een spel aan het spelen zijn, besluiten we een kijkje te gaan nemen. In de ene bak wordt Joules des Boules gespeeld en op een andere plek zijn ze met een spel bezig waar WIJ zeker nog niet van hadden gehoord. Als we dan ook vragen hoe dit spel heet, dan kijken ze ons aan, en je ziet ze denken, Kennen jullie dit niet, dat zie je toch zo dat is beugelen. Als we zeggen niet uit deze streek te komen, is er iemand bereid om ons uitleg te geven, en zelf ons uit te nodigen het spel mee te spelen, om een beetje inzicht te krijgen. Dat we verliezen is natuurlijk niet vreemd, maar zeker als je dit spel eenmaal hebt gespeeld blijft het verder een uitdaging, om dit eens vaker te doen. Want het plezier en de lol die je daar aan beleeft is niet te omschrijven in woorden, maar wel te voelen aan de spierkrampen in het middenrif van het lachen. Ook is er bij deze menigte mensen een SARA en dat wordt gevierd, en zonder het te beseffen zitten we midden in het feestgebeuren. Wel erg leuk allemaal, maar we besluiten ons toch terug te trekken, omdat we de volgende dag weer verder willen trekken en het dan zeker niet te laat willen maken. Als we dan ook de tent inkruipen, sturen we nog de mailtjes weg, en leggen ons daarna te ruste. Om ons de volgende dag weer in beweging te kunnen zetten en verder van huis te gaan. Dat dit alles anders zal verlopen is voor de volgende dag, maar door het beugelen zijn we toch weer een ervaring in de volkssport wijzer en rijker. Afstand: 34 kmHet weer: Bewolkt met af en toe en bui Dag 9, zondag 2 sept ’01Bij het ontwaken, kijken we even op het klokje en bemerken dan dat het al 11:00 uur is geweest. We besluiten toch maar deze dag hier nog door te brengen, om dat zoals elke vrouw een maal in de maand, niet geheel haar zelf is, en de hormonen opspelen, was het dus ook mijn beurt. We zouden dan deze dag eens gebruik maken, om de zon vele uren op de huid te mogen voelen, en zo een beetje meer aan te kleuren. Maar van dit alles kwam echt niets terecht, want deze dag viel letterlijk in het water.

Het stroomde met bakken tegelijk uit de hemel, en daarbij moesten we ook concluderen dat onze tent niet meer geheel waterdicht was, maar met een beetje inzet wisten we het nog aardig te redden. Omdat op deze camping de mogelijkheid was je in het speel en doe honk voor de jeugd plaats te nemen en ook een tv aanwezig was, besloten we die middag ons daar terug te trekken om de Formule 1 te volgen, en ons eens te verrijken met wat nieuws want dat hadden we ook niet meer gevolgd sinds we van huis vertrokken waren. Niet dat het erg is hoor, want zo hoef je, je ook niet te ergeren aan dingen die in de wereld gebeuren, en kan je lekker ontspannen verder gaan. Terwijl we daar zaten, verdiepte ik me in het folder materiaal wat daar lag, om zo eens wat meer van de omgeving te zien en me daarin te verrijken, je weet maar nooit hé.
Fred is geheel geïnteresseerd in de sport en vermaakt zich net zo als ik prima. Als de F1 is afgelopen, en het nieuws is bekeken, beseffen we eigenlijk dat we dat allemaal nog niet gemist hebben, maar als je zo zit te kijken toch weer een beslag op je legt. Na dit alles lopen we weer naar buiten, en het regent nog steeds, het heeft geen zin om een potje eten te koken en we besluiten dan ook maar om de fietsen te pakken, en eens te zien of er ergens wat open is in het dorp. Ja de snackbar was open, en schuiven daar dan ook maar aan en nuttigen voor de eerste keer een vette hap. (overigens uitstekend gesmaakt)
Nadien zijn we nog een Hotel/restaurant/café ingestapt om ons verder wat op te warmen met een bak koffie. Als we lekker doorgewarmd zijn, nemen we het besluit snel weer terug te fietsen en ons bed in te gaan, zodat de warmte behouden blijft, en we weer lekker warm de slaapzakken in konden. We hebben nog een spelletje Yahtzee gespeeld, en daarna het licht uitgedaan en onze ogen gesloten om deze nacht weer van de rust te kunnen genieten.

Ter informatie:
SVR camping De Waatskamp
Fam. P. Heldens
Waatskamp 19
6035 bs Ospel.

Als we de folder doorlezen van de camping, bevinden we ons op Historische grond. Vroeger lag op het terrein de boerenhoeve Beelenhof, die in het plaatselijk dialect werd verbasterd tot Bi-j Bieële (Bij Beelen)
Zover de informatie op te vragen is geweest was de hoeve rond 1500 eigendom van de fam. Beelen.
Afstand: 1 km
Het weer: Regen, regen en af en toe droog

Dag 10, maandag 3 sept ’01
Lekker weer vroeg opgestaan, en vol goede moed om deze dag weer te vertrekken en weer wat kilometers verderop te komen.
Zo ook dan maar lekker vroeg het ontbijt genuttigd en wat spullen aan het inpakken, maar aan de illusie om weer verder te trekken kwam snel een eind, en we moesten ons haast om niet het brood te laten doorweken en ons zelf. En binnen een ommezien werd het van druppels een flinke bui. Het is gelukkig niet koud, dus ook in korte broek en regenjas, en gewapend met een paraplu die de nodige bescherming geeft, even wat boodschappen gaan doen. In het dorp Ospel is ook duidelijk te merken dat een ieder genoeg heeft van de regen. De vrolijke gezichten van de eerste dag, hadden zich ook al aardig aangepast en een ieder kijkt zeer onvriendelijk, maar zal zeker te maken hebben dat het zo hard gaat dat je, de ogen samen moet knijpen, om nog wat te zien. We keken elkaar aan en voelde de teleurstelling, maar zonder verder daarover te spreken.
We zeiden wel tegen elkaar om nog tot 14:00 uur te wachten, omdat we dan zeker nog een aardig stukje weg konden trappen als het zou opklaren. Maar Floksie de huishond liet zich niet deren door de regen en had beweging gezien in de tent dus moest er ook weer gespeeld worden.

Afstand: 2 kmHet weer: regen, regen en nog eens regen

Dag 11, dinsdag 4 sept ’01
Route: Ospel – Kelpen – Grathem – Thorn – Kessenich – Ophoven – Maaseik – Neeroeteren – opoeteren – Opglabbeek
Vroeg opgestaan en maar weer eens een poging wagen.
Het weer oogt tenminste goed en we hebben dus ook alle hoop vandaag weer eens te kunnen vertrekken. Ook al spetterde het zo af en toe best nog wel, maar we maken toch aanstalten en pakken de tassen in en nemen alle voorbereidingen die er voor nodig zijn als het weer eens los mocht barsten. Maar gelukkig breekt de zon door en besluiten toch om de tent zo lang mogelijk te laten staan dat deze nog droog ingepakt kon worden. Om goed 13:30 uur zijn we zo ver en alles is weer op de fietsen en op het karretje, en we zijn er weer gereed voor om te vertrekken.
Lekker is dat weer om na drie dagen regen de zon weer te voelen op het lichaam, en dat doet ons zeker goed.
Bij Grathem stoppen we even om daar in en winkel een nieuwe pomp te kopen,want die andere die we hadden had het begeven, en om het luchtbed met de mond op te blazen is wel een beetje te veel gevraagd tijdens de vakantie. Als ik dan de winkel uit kom is het weer eens bal in de lucht, en een zeer donkere wolk komt met een grote snelheid onze richting op, zodat we ook besluiten te blijven staan, en onder de luifel plaats te nemen, want wat er uit zou kunnen komen, zou niet een paar druppeltjes zijn. Al snel zijn we er achter dat onze veronderstelling goed was en met bakken komt het de lucht uit. Als het allemaal weer wat vriendelijk wordt, en zelfs de zon zich daarna weer laat zien gaan we weer verder. Het is een zeer mooie omgeving waar we in rijden, maar toch willen we vandaag doorrijden naar Opglabbeek in België en hebben dan nog even te gaan.

Toch nemen we in Thorn even de tijd om wat te eten, en te drinken, in het zeer mooie plaatsje. Het witte Dorp ook wel genoemd in de volksmond, maar ook zeker bij de toeristen bekend zal zijn. We nemen daar plaats op een terrasje en als we voor ons kijken, zien we een machtige kerk.Maar de wegen die daar zijn, zijn beslist niet fiets vriendelijk en je hebt het gevoel dat je nieren verplaatst worden. De wegen erg smal, maar zeker de moeite waard om eens te bekijken. De zon brand op onze huid, en we genieten er van, maar worden opgeschrikt als de kerktoren half 4 aangeeft, en beseffen dan pas eigenlijk dat het al later is als dat we dachten. Als we de fietsen willen nemen, passeert ons een oudere dame op de fiets, en op haar bagagedrager zit een bak waarin vlierbessen liggen. Een glimlach vertrekt om onze monden, als we beide hetzelfde denken, dit is nu typisch zo’n oudere dame die nog een doe het zelfster is en nog haar wijn maakt van de vlierbessen of als een voeding voor haar beestjes zal dienen. Wat ze er ook mee zal doen, zal ons een zorg zijn, maar dat het een dame is die een typisch beeld geeft van nog van de oude stempel te zijn is voor ons zeker een beeld die ons aan vroeger terug doet denken. Een sjaaltje op haar hoofd, een trui aan en daaroverheen een schort, en onder de schort een rok tot ver over de knieën, panty’s aan en aan de voeten wat wollen sokken, en die dan net tot aan de kuit, en klompen aan, doet ons denken aan onze grootmoeders. Heerlijk dat ze geen schaamte kent en gewoon doet wat ze wil, en zich kleed, en dan gewoon door een dorp heen rijdt die vol is van toeristen, en dan net doen of ze dit dagelijks doet.Na dit te hebben gezien en opgenomen te hebben trappen wij ook weer verder, en als we net uit Thorn zijn, is het weer raak de regen komt weer met bakken de lucht uit, en onder een paar bomen die weinig bescherming bieden, schuilen we toch zo goed en zo kwaad het kan.Trekken de regenjassen aan, en als het maar even zal minderen besluiten we door te rijden. Even snel daarna kunnen de regenjassen weer uit. Bij Kessenich gaan we de grens over en deze is aangeduid door de witte doorgetrokken streep over de weg heen, en voel een Yes !!! bij me naar binnen komen. We hadden gepland 4 sept België binnen te rijden, en dat was ons dus gelukt. Ik kijk even om, en zie dan ook die verademing die ik voelde bij Fred, en even zetten we ons recht op om dit gevoel toch even te zetten. Bij Ophoven stoppen we even bij de Maas, een picknickplaats waar we even aan gaan zitten om onze beide gevoelens af te tasten. Maar ook om wat te drinken en even wat te eten.We vragen elkaar hoe we ons voelen, of in Ophoven te blijven en daar de camping te nemen, of voelen we ons goed genoeg om verder te gaan en Opglabbeek te halen vandaag. Als het gevoel van beide wordt aangegeven ons goed genoeg te voelen, besluiten we toch verder te fietsen en als het niet meer gaat dan is er bij Maaseik ook nog een mogelijkheid te overnachten. Met deze gegeven gaan we verder, en bereiken Maaseik, op het dorpsplein verkennen we de richting.Dat we de verkeerde kant hebben gekozen, was ons al snel duidelijk, maar ja eenmaal zover al te zijn, besluiten we toch maar de raad op te volgen van de vrouw die ons de weg wijst naar Neeroeteren.Tot onze verbazing rijden we langs een rondweg, en hebben dus ook het gevoel dat we op een snelweg rijden, en dat ik me daar niet geheel lekker bij voel, na al die smalle paadjes gereden te hebben, is zeker in me merkbaar. Ik fiets dan ook achter Fred aan, want voel me dan toch even wat veiliger, en terwijl we vaak afwisselden, doe ik nu geen poging om voorop te rijden. Als we bij een afslag komen en dan Opglabbeek, en Neeroeteren zien staan, en even stoppen om wat te drinken, moeten ook de regenjassen weer gepakt worden, want het is weer eens zover.We worden nog omgeleid naar Neeroeteren, omdat er wegwerkzaamheden bezig zijn. Dus de weg wordt voor ons ook weer langer en dat in de regen, maar goed we hadden de keuze en die was gemaakt en moesten nu dan ook maar door. Zo af en toe werd de regen wat minder, maar steeds meer en meer buien overspoelde ons.Dat deed ons dus ook in de regenjassen houden, en die is niet meer uitgeweest. In Opoeteren schuilen we nog even in een bushokje omdat het erg te keer gaat, als dan de regen weer wat minder wordt trappen we door en dat die weg lang is als je moe begint te worden en de regenjassen je te veel gaat worden is dan wel duidelijk.Als we in Opglabbeek aankomen besef ik dus maar al te goed wat die “OP”voor de plaatsnamen betekend, “BERGJE OP DUS”.Wat heet bergje op, maar goed je weet ook als je Opgaat dat je ook weer af zal dalen, en dat, dat niet geheel in dezelfde lijn ligt is dan ook al snel duidelijk. Als we in een dal staan in Opglabbeek om even te zien waar we precies moeten zijn, hebben de weergoden het zeker niet met ons voor. We zien geen hand meer voor ogen, en schuilen tegen een muur aan waarboven ons een zeer smal afdakje is, zodat we nog een beetje droog zullen blijven, maar het spoelt van de berg af en lijkt wel een waterval. En aan de overkant bij het café kunnen de dakgoten het niet meer aan en het spoelt er gewoon overheen. We kijken dan elkaar aan en weten dat we zo dichtbij het einddoel van de heenreis zijn, maar nog geen meter verder komen op deze manier. Als het dan ook maar even minder wordt, en we eigenlijk niet natter kunnen worden als dat we al zijn, besluiten we verder te gaan, dan maar regen of geen regen, en kan ons eigenlijk allemaal niets meer schelen, als we maar op de camping zijn.Als we de bewegwijzeringen zien van de camping, lijkt het ineens allemaal veel makkelijker te gaan. Als we aankomen rijden we de camping op, de regen overspoelt ons weer en het is al vrij donker. We bemerken dat het inmiddels al 20:30 uur is en ook moeten we de tent nog zien op te zetten als het even een beetje droog wil zijn. Dan zinkt ons de moed allemaal een beetje in de schoenen en zijn bekaf.We lopen naar de receptie, en vragen om een plekje waar we de tent neer kunnen zetten, zegt Fred doe ons eerst maar een bakkie koffie.Want de tent hoeven we al niet meer op te zetten die staat er al, kijk ik hem verbaasd aan.Ja zegt hij kijk maar gerust hoor, eigenlijk had ik je daar met je verjaardag mee willen verrassen, maar dan nu maar vervroegt, want onze eigen tent krijgen we met dit weer niet droog meer op.Als we dan de sleutel krijgen overhandigd, van de dame achter de bar, en een map met informatie meekrijgen en de vriendelijke woorden “een aangenaam verblijf toegewenst”, leidt Fred me naar een zeer mooi appartement.En dat dit een geweldig cadeau is, nou dat is het zeker, en dat we daarin ons kunnen ontspannen is zeker een feit.Echte bedden, koelkast, douche, afwasmachine, en elektrische kookplaten, en zeer comfortabele bankjes om op plaats te nemen, mag zeker onder de noemer Luxe tent vallen.Als we de fietsen hebben ontlast van de bagage, zijn we blij als we alles binnen hebben en van de douche gebruik te kunnen maken.We maken nadien een hapje, en trekken dan ook een flesje wijn open, en we vinden dat we dat zeker verdiend hebben. Heerlijk als dan ook de felicitaties doorkomen via de mobiletelefoons dat we het gehaald hebben en we ons toch zeer zeker samen die pluim mogen geven, want zo’n trip weet je ook dat je dit niet alleen kan volbrengen omdat je samen deze reis wilde doen en afhankelijk van elkaar bent, en alles wat je bereikt je samen bereikt, en dat is zo heerlijk dat je dat van elkaar weet, en op elkaar kunt vertrouwen. Maar de vermoeidheid heeft toch duidelijk de overhand en laat ons dan ook niet langer opblijven en we genieten van het heerlijke bed en de schone lakens en een dekbedje wat onze huid streelt. En vallen dan ook weldra in een diepe slaap.

Afstand: 62 km
Het weer: ‘s morgens redelijk, later weer regen en nog eens regen