Dag 12, woensdag 5 sept ’01
Om 07:30 uur sta ik op en verzorg me zelf , zet inmiddels ook de koffiepot aan, om daar in alle rust van te genieten. Fred die van de koffielucht langzaam wakker wordt stapt uit zijn bed en we nemen dan samen een bakkie. Terwijl ik dan ook het dagboek maar wat aan ga vullen, want zo hier en daar wel aantekeningen gemaakt, maar niet alles voluit te hebben geschreven, omdat daar of de tijd niet voor was, of dat me de zin ontbrak. Maar nu er toch wat tijd aan wil besteden, om het zo compleet mogelijk te maken.

We maken dan ook tevens een boodschappenlijstje want met al deze luxe kan er ook weer normaal gegeten worden en aardappelen en een lekker stukje vlees en verse groente zal zeker niet aan het lijstje ontbreken. Als we ons aangekleed hebben besluiten we nu het nog droog is naar het centrum te rijden en daar de nodige boodschappen te doen.Op ons gemakje kunnen we dit doen en het weer zit ook vandaag eens mee, het zonnetje prikt er zo af en toe eens doorheen.Als we dan ook op ons gemakje terug fietsen, bekijken we nog de plekken waar het gisteren wel een waterval leek, en nu de weg geheel droog was en ook dat het café geen schade had opgelopen, met de overspoelende regen. Wat kan het toch per dag verschillen, maar zeker genieten we van deze dag. Als we de boodschappen weg hebben geborgen, besluiten we de wasmachine maar eens aan het werk te zetten.Veel nat geworden gisteren en is aan een wasbeurt toe, zodat alles weer rein en schoon is. We wandelen nog over de camping en zien dat ook hier net zo als op de andere campings het behoorlijk rustig is, en in het weekend wel weer toe zal nemen aan bezoekers, en campinggasten, omdat ook een ieder hier weer aan het werk is.Als we terug lopen besluiten we in de bar nog even een pintje te drinken, want de wasmachine is nog niet gereed.We laten ons dat zeker smaken en kijken dan ook even naar het binnenbad dat toch wel een hele mooie impressie heeft.Zeker de achterwand met een mooie muurschildering is zeker het aanzien waard en past zeker in het geheel thuis.Het mooie binnenbad met de muurschilderingOok een bubbelbad en zonnebanken ontbreken nietEn zeer beslist zullen we er ook eens gebruik van maken om daar een plons in te maken, en het bubbelbad eens te proberen.Als de was uit is gedraaid en in de droogtrommel is geweest, gaan we terug naar het appartement, om een maaltijd voor te bereiden. Daarna op te eten en de afwasmachine niet te gebruiken, omdat we toch nog wat zelf willen doen . Daarna de dag weer door mailen naar een ieder die ons al die tijd gesteund hebben, en ons gemotiveerd wisten te houden om toch door te gaan. Dat is zeker weer steeds de power geweest elke keer weer positief te blijven denken, en om de mailtjes te sturen hebben we het idee toch wat terug te doen, en geeft een fijn gevoel. Ik schrijf dan ook even verder in het dagboek, en als we de koffie uitgedronken hebben, zakken we nog even af naar de bar om daar nog even gezellig te zitten alvorens we gaan slapen.Afstand: 5 kmHet weer: redelijk, af en toe een zonnetje en af en toe een buitje

Dag 13, donderdag 6 sept ’01
Ja ja het is weer zover, weer een jaar ouder, ik ben jarig, en dat moet gevierd worden zeggen ze dan, ook al weet ik dat ik niet veel bezoek zal ontvangen, ook deze verjaardag zal zeker de moeite waard zijn.
Na innig gefeliciteerd te zijn door Fred, en als ik de telefoon aanzet rollen de smsjes binnen, vele felicitaties, ten teken dat ze aan je denken, doet je zeker op zo’n dag zo ver van huis zeker goed.
De dag begint met veel zon, en we nemen dan ook de tijd om verder te ontwaken, en het ontbijt te nuttigen. Ook zullen we nog even naar het centrum moeten fietsen om vlaaien te halen, want gisteren aan het personeel van de bar beloofd ze er een te brengen en moet dan wel aan voldaan worden. Ook voor deze avond als Johan en Mia (onze Belgiesche vrienden die daar in de buurt wonen) zullen komen willen we toch wel wat extra’s bij de koffie. Zodra we dan ook zover zijn, doen we dat maar even want de vooruitzichten zijn niet echt goed, ook al weet je het maar nooit. In het centrum aangekomen, en de boodschappen te hebben gehaald, blijkt van de voorspellingen niet al te veel gelogen te zijn, een zeer donkere wolk komt snel naderbij. We kunnen de bui net voorblijven, want als we weer in het appartement zijn, barst de bui los en een paar flinke onweersklappers verzorgen het vuurwerk op deze feestelijke dag.

Als het maar even droger wordt nemen we wat foto’s van buiten vanaf het balkon, waar we nog niet op hebben kunnen zitten , maar je weet dat er niets zo veranderlijk is als het weer, dus we blijven hopen, dat ook dat er nog van zal komen. Ook bekijken we de kaart voor een eventuele fietstocht in de omgeving.Ook brengen we de vlaai naar beneden naar de bar, zoals beloofd, en ook wordt ik daar door een ieder gefeliciteerd en geef dan ook een rondje door.Als we dan op de klok kijken wordt het tijd om het maal te gaan nuttigen, ons te wassen en te kleden voor het bezoek van deze avond.Het is een zeer gezellige avond, en wordt toch een deel van de reis doorgenomen en we vertellen verhalen, van wat we hebben beleeft en ervaren. Ondanks dat we ver van huis zijn, is alles toch zo dichtbij vandaag en ik weet ook zeker dat deze verjaardag niet snel vergeten zal worden. Als de dag afgerond gaat worden door Johan en Mia te begeleiden naar hun auto en op een gepaste wijze ze uit te wuiven, voel ik een blijdschap in me die me zeker doet juichen, wat een heerlijke dag. Ze nemen nog wat foto’s van ons met het chalet op achtergrond.We drinken dan samen nog wat na, en genieten zeker samen van deze dag die weer afgerond kan worden door lekker weer in ons bed te duiken en ons mee te laten voeren in de dromen van deze nacht.

Afstand: 6 km
Het weer: Regenachtig

Dag 14, vrijdag 7 sept ’01
Als we opstaan is het al goed 09:45 uur, we nuttigen wat en kijken dan maar weer eens naar buiten, het lijkt wel telkens als we wat proberen te plannen dat het niet door mag gaan, maar zo snel laten we ons niet uit het veld slaan door de regen. We nemen de kaart nog eens door, en als we dan ook de map van de camping weer eens open maken zien we de wandeling en als het ook maar wat op zal klaren willen we die wandeling toch wel maken. Een beetje de omgeving rondom de camping verkennen.
De Bosbeekwandeling die een 3,8 km is. Met een hele beschrijving van waar je wandelt, en dat spreekt ons toch zeker wel aan.
We ruimen de boel op, en kleden ons toch erop voor als we toch zullen kunnen gaan wandelen, positief blijven denken en dan is de dag alweer gestart. Tegen de middag klaart het op, en zelfs de zon breekt door, nog wel wat flauwtjes, maar het oogt alweer anders tenminste.
Dat is dan ook waarom we besluiten er toch op uit te trekken.
De tocht begint vanaf de camping en snel wordt de aandacht getrokken door een snel stromend beekje die zeer helder ik, en de planten onder het water goed zichtbaar zijn. We proberen nog verder te kijken om daar nog meer leven in te vinden, maar dat er plantjes in het water groeien die zo helder groen van kleur zijn, is voor ons al een teken dat er wat er leeft in de beek een goede voeding heeft.

We lopen naar beneden en komen in een dal terecht, waar het allemaal erg vochtig is, de dromen druipen vanaf de kruin tot aan de wortel van het vocht. De plek waar ik sta daar zak ik bijna in weg zo nat als het daar allemaal is. De bomen door al het vocht bekleed is met een dichte tros aan mos.De klimop tegen de stam omhoog is gegroeid maakt het zo verschillend in wat we telkens zijn tegen gekomen, bomen met kale stammen, en geheel droog getrokken. Het is daar kil, en de jassen worden even dichter aangesnoerd. Een enorme stilte om ons heen en beide genieten we van dit stukje prachtige natuur. Als we uit het donkere gedeelte van het bos komen, worden we verwarmd door de zon, en dat is zeer tegenstrijdig, maar wel een gevoel wat jezelf toch wel adem geeft.Als we dan doorlopen hebben we eigenlijk niet veel behoefte om nog wat te zeggen en dat voelen we van elkaar aan.We geven elkaar om de indruk van deze middag even te verwerken in ons stilzwijgen. We hadden er toch meer tijd voor uitgetrokken in deze wandeling, bemerken we als we weer in het appartement binnen lopen.Niet dat het erg is, maar omdat we ook een bezoek aan Johan en Mia zouden brengen, werd het toch nog een beetje haasten. Johan haalde ons aan het begin van de avond af van de camping. Na de koffieronde werd de champagne, nog ter ere van mijn verjaardag, maar ook van het behalen van deze trip ontkurkt en de glazen werden vol geschonken en we proosten met elkaar. Dan kan het allemaal weer, en we zetten de rest van de avond in een geweldige omgeving en stemming voort en we genieten van elkanders verhalen.Maar zoals in alles is er een tijd van komen en een tijd van gaan en als we dan de jassen weer aantrekken is het maar goed dat we dat gedaan hebben, want de terugweg is zeker veel natter dan de heenweg.Nadat we ze nagekeken hebben als we zijn afgezet, lopen we langzaam terug, de regen is wat afgenomen en voelt goed aan. Binnen gekomen bemerken we dat het al goed half 3 is, en we lachen erom dat we dit constateren, want de gehele vakantie hebben we vaak geen weet van de tijd gehad. Heerlijk toch een beetje tijdloos door de vakantie heen te reizen. Als we ons in bed leggen, praten we nog even na over deze fijne avond, en weten dat als het morgen regent we walnoten kunnen pellen waarvan we een grote zak hebben meegekregen.Dit is zeker een avond die ons nog lang zal bijblijven, en voel me zeer gelukkig, en met deze gevoelens slapen we snel in.Het weer: regenachtig

Dag 15, zaterdag 8 sept ’01
Als ook deze dag al wordt ontwaakt en we de regen horen kletteren, is het ons om het even hoe laat we opstaan en draaien ons nog even om.
Maar slapen is er niet meer bij, en besluiten dan toch om de benen maar weer onder het lichaam te zetten, en er toch weer iets van te maken.
We doen het lekker rustig aan en ook doen we geen boodschappen, want we weten dat we maandag hier weer vandaan zullen gaan, en dus dan ook zoveel mogelijk op moeten maken om niet te veel ballast mee te nemen. We nemen nog even de kaarten op tafel en maken een plan hoe we maandag verder zullen gaan om weer richting huis te keren.
We nemen het wel door, maar alles zal toch merendeel van het weer afhangen, hoe we verder zullen gaan en waar we terecht zullen komen.
Tegen 14:00 uur besluiten we naar het zwembad te gaan en daar eens lekker een paar baantjes te trekken. Als we daar aankomen is het gehele bad bijna voor ons alleen en we hebben dus lekker de ruimte.

Na het trekken van een paar baantjes zijn we lekker in het bubbelbad gaan liggen.
Na dit heerlijk relaxende bad gingen we even een pintje pakken aan de bar. Ook daar was het erg rustig, je kunt merken dat het geen hoogseizoen is. Ik begin met het bereiden van het avondeten en maak nog wat foto’s vanaf het balkon terwijl Fred op zijn manier wat aan het “relaxen”is.
We besluiten om na het eten nog een wandelingetje te gaan maken maar terwijl we zitten te eten spoelt de regen weer uit de lucht, en van wandelen komt dus ook niet veel. Als we de boel opgeruimd hebben, besluiten we een spelletje Yahtzee te spelen en laten de dobbelstenen rollen. Nadat het spel is uitgespeeld, lopen we nog even weet terug naar de bar, maar ook daar is het rustig en valt niet al te veel te beleven, zodat we ons biertje opdrinken en dan weer teruggaan naar het appartement. Ja ook deze dag is dan alweer ten einde, en we leggen ons nog in de overheerlijke bedden, die we zeker niet zullen vergeten als we straks weer eens op het luchtbed liggen.

Het weer: regenachtig

Dag 16, zondag 9 sept ’01
Als ik het bed uitstap, blijkt het nog behoorlijk vroeg te zijn. Om toch zolang mogelijk van deze dag te genieten, was ik me en kleed ik me, en begin met de was om die nog schoon en droog mee te nemen. Ik begeef me naar de wasgelegenheid, en doe de was in de wasmachine, en daarna in de droger. Morgen is al dit luxe weer over en maken er dus nu dan ook maar gebruik van. Ook pakken we zoveel mogelijk al in, om morgen op ons gemak de boel af te ronden en af te sluiten. Omdat er kienen is in de grote zaal, en het verder dan in het zwembad lekker rustig is besluiten we ons ook deze middag weer in het zwembad door te brengen.
Liever hadden we nog even een stukje gefietst maar het regende en dat zouden we de misschien de aankomende dagen nog genoeg tegenkomen want de vooruitzichten zijn niet echt gunstig.
Heerlijk nog even te ontspannen in het water waar lichaam en geest tot rust komen. Ook het bubbelbad wordt niet overgeslagen.
En eigenlijk kunnen we deze dag een beetje vergelijken met de dag van gisteren. Na het zwembad zetten we ons aan de bar, en drinken nog een pintje en ook besluiten we om gebruik te maken van de keuken van het restaurant, om ons eens lekker te laten verwennen.
We genieten er samen zeker wel van en laten ons het zeker goed smaken. Ik kan alleen vertellen dat deze laatste avond in Opglabbeek in ieder geval nog lang in ons aanwezig zal zijn.
Het weer: regenachtig (het wordt een beetje eentonig)

Dag 17, maandag 10 sept ’01
Route: Opglabbeek – Dorne – Dielsen – Neeroeteren – Opitteren – Bree – Bocholt – St. Huibrechts-Lille – Archel – Borkel en Schaft
Als de wekker voor de eerste keer in de vakantie afloopt om 07:00 uur, zijn we samen even de omgeving kwijt. Vreemd als je de wekker al een tijd niet meer hebt gehoord, dat deze je even uit een evenwicht kan brengen. We laten dit gevoel even tot ons doordringen, en nemen de tijd hier samen even voor. We staan op als de wereld weer real is voor ons en we maken toch eerst even tijd voor de koffie en het ontbijt alvorens we verder gaan om in te pakken.
Fred voelt zich niet helemaal optimaal, ik kijk hem aan , maar hij geeft te kennen wel weg te kunnen, maar het rustig aan te willen doen.
Ik weet dan ook dat ik terdege rekening met hem zal moeten gaan houden en we het vandaag dan ook niet te gek moeten maken in een afstand. Als we het ontbijt nuttigen, weten en voelen we van elkaar dat we het hier reuze naar ons zin hebben gehad, en dat het voor ons samen best wel even moeilijk is hier weg te gaan.
Als Fred naar beneden gaat om de fietsen weer zover gereed te maken, komt er even een verdriet omhoog, vraag me niet waar dit door komt, maar denk net even dat het met veel dingen samen te vatten is.
Als de tranen komen, laat ik deze dan ook geheel komen en de vloer wordt nat, het is maar even een moment, die je dan toch beter kunt laten komen als in houden, omdat het anders je de gehele dag zal achtervolgen. Daarna ga ik verder om het appartement netjes achter te laten, terwijl Fred zich bezighoud met het inpakken van de fietsen, en het karretje. Ja dan gaat de deur op slot en de sleutel wordt ingeleverd, en dan weet je dat het hier over is. Als de goedkeuring er is, dat alles goed is achtergelaten, nemen we nog een kop koffie aan de bar, schrijven dan nog even een kaart voor het personeel, om ze voor alles te bedanken, want we hebben met het personeel er toch best veel afgelachen.
We hebben niet een ieder gedag kunnen zeggen vandaar dit gebaar en de woorden gezet op een kaart.

We stappen weer op de fietsen, en we zijn er klaar voor, maar hoever we zullen komen is afhankelijk van het feit hoe Fred zich verder voelt, en wat we zouden willen, is dan ook niet meet het streefpunt, we zien wel hoever deze dag ons zal leiden. Het is goed te merken aan ons beide dat we een kleine week niet meer met bepakking hebben gefietst, en zeker als de eerste 5 kilometer meer bergje op gaat als bergje af.De zon die nog steeds heeft geschenen verdwijnt ook zo langzaam achter de wolken, en je kan het raar vinden of niet, even vliegt er door ons heen, nee hè niet weer!!!!!Maar het blijft nog droog en de volgende 10 kilometers gaan met een snelheid van een goede 27 a 30 km (bergje af dus )en daarin kunnen we samen wat herstellen.Een schitterend mooi natuurgebied en ook de rust die hier heerst doet ons zeker weer goed.

De eekhoorntjes zijn hier wel meer gewend en slaan ook niet snel op de vlucht, lopen dan nog eerder iets door om niet overreden te worden en kijken dan langs de kant toe, zodat wij ook hun kunnen aanschouwen.
Als we eraf moeten van dit mooie stukje natuur komen we te rijden langs de Zuid Willemsvaart, maar dat het water in de vaart stroomt wil natuurlijk beslist niet zeggen dat de lucht daarboven ook het water hoeft te laten vallen, maar daarin hebben we zeker niets in te brengen, en we moeten gaan schuilen willen we niet echt door en door nat worden.
Als de bui weer wat afneemt, gaan we verder en toch houden we de regenjassen aan. Want het blijft dreigend en omdat we ons toch niet echt lekker voelen willen we ons niet drijfnat laten regenen.
Het is niet koud en dat is steeds weer een voordeel, maar toch … met de zon zou het allemaal toch wel veel beter aanvoelen.
De route langs het Zuid Willemsvaart is niet geheel ongevaarlijk de eikels en de kastanjers vuren hun patronen op ons af als de wind steeds harder de kop op steekt. Ja ik zeg op de kop, maar we hebben de wind ook recht op de kop. We maken onderweg nog van een snelstromend beekje een foto, maar dat wil niet echt lukken omdat de regen nog steeds zwaar op ons neerdaalt. Als we op de hoogte van Bree aankomen, is daar ineens weer de zon en de wind neemt dan ook even af, kan het dan ook even niet nalaten van het vergezicht op Bree een foto te maken, en met welke reden dat is dan geheel aan mij, maar doet me dan ook in het stilzwijgen zetten en pink een traantje weg.

Even voel ik weer wat het bezoek in me heeft nagelaten, de warmte en de verbondenheid. Fred laat me dan ook in dit gevoel, en neemt dan ook even die afstand waar ik even behoefte aan heb. Als ik zover ben dit gevoel gezet te hebben, trekken we weer verder en even kijk ik achterom, en voel me zeer blij en gelukkig. Maar als we dan weer deze hoogte voorbij trekken, vindt het weer het zeker genoeg dat we van de zon even genoten hebben, want het spoelt dan ook uit de lucht en de wind steekt de kop weer op. Het is zwaar, maar ook mede de gevoelens die we bij ons dragen spelen hierbij zeker een rol.
 Als we bij St Huibrechts-Lille worden we even door de druk en spanning verlost, want de zon straalt weer even en ook de eikels vallen daar van de bomen als we op een bankje willen gaan plaatsnemen.
En Fred die daarvan het slachtoffer wordt en een eikel die hem dan ook boven op zijn hoofd treft.
En zet ons dan ook in een brede lach, als we elkaar nadien aankijken.
Als we daarna de weg weer oppakken en weer verder fietsen kunnen we lekker even doortrappen, en doet ons best weer goed.
De lange weg die we te volgen hebben, zal ons aan het einde van deze weg verder leiden naar de grenspost Schaft-Borkel.
We besluiten samen om dan lekker door te rijden en naar de beambten daar te zwaaien en breed te glimlachen, en zo Nederland binnen te rijden.
Als we dan de weg opdraaien, komt er van al het voorgenomen niet veel terecht. Tussen de ene grens en de andere zit een goede 20 meter en precies op het midden daarvan slaat het noodlot toe.

De trekstang van het karretje breekt dwars door midden en we zien dan ook even voor ons dat dit het einde van de fietsvakantie kan betekenen.De teleurstelling komt in me en ik zonder me af om de tranen te laten gaan, en even niet kwaad te worden, maar me zelf weer te hervinden.Als er een man voorbijkomt met een blonde bouvier die zich geheel aan de snelheid van de man zich aanpast omdat deze op krukken loopt, en Fred aanspreekt hoe nu verder. De man zegt dat hij nog wel wat pijp in de schuur heeft liggen, maar dat Fred even mee moet lopen om te kijken of daarvan iets past. De man die zelf net een nieuwe heup heeft kan niet meehelpen, en Fred kan dus aan de arbeidstherapie. Even later komt hij terug en zegt de boutjes te komen halen om de exacte maat in de pijp te boren, en ik voel me zeer opgelucht.Als ze samen terugkomen en Fred het geheel weer onder het karretje zet en bevestigd aan de fiets, wil de man als ik vraag wat hij hiervoor wil aanvaarden niets weten van geld, maar een knuffel zegt hij, dan weet ik zeker dat jullie verder kunnen en nog lang aan deze dag met een ander gevoel terug zullen denken. Ik geef de man de warme omhelzing en bedank hem, en het enige wat ik in die warme glimlach van die man kan lezen is, is goed het ga jullie verder goed, en ben blij jullie te hebben geholpen.

Dan als we op de fiets stappen zwaaien we alsnog naar de beambten en fietsen door. We hebben het toch voor elkaar, ook al was het zonder deze steun een andere weg geweest, en wel de weg naar huis hoe dan ook. Als we dan in Schaft-Borkel een camping weten, en daarin naar toe willen slaat het weer wederom om en het komt weer met bakken de lucht uitzetten. Zodat we ook drijfnat op de SVR camping aankomen.
De oude man die ons aankijkt nodigt ons naar binnen te komen en bied ons een kopje koffie, aan en als we het hebben over een plekje voor de tent wil hij daarover niets horen, en opent de deur van de stal die omgebouwd is tot een jeugdhonk, en achterin is een kale ruimte en hij vindt dat we daar met een luchtbed en een slaapzak zeker wel gebruik van mogen maken om weer op temperatuur te komen.
We zijn hier zeker wel blij mee, en voelen ons heerlijk in de herberg, die ons is aangeboden, en lijkt dit niet een beetje op het Kerstverhaal?
Zo voelde wij dit zeer zeker wel, en we hebben hier zeker genoten, van de rust, maar ook van de droge plek.

Als het dan ook even droog is wandelen we even in de omgeving, om een beetje indruk te krijgen van de locatie, want door de regen hadden we daar even geen zicht op.We eten wat, en mailen de berichtjes door waarop natuurlijk leuke berichtjes terug kwamen die ons toch weer in lachen uit deden barsten.Met deze ontspannen sfeer zouden we zeker snel vergeten wat er deze dag is gebeurd en zullen we de nacht ingaan met de dromen voor morgen, en weer hopen dat de dag weer droger zal zijn als vandaag.

Campinginformatie:
SVR camping “Kapel”
Kapellerpad 15
5556 WE Borkel en Schaft
Afstand: 55 km
Het weer: Regen en af en toe droog

Dag 18, dinsdag 11 sept ’01
Route: Borkel – Dommelen – Waalre – Aalst – Eindhoven – Best – Liempde
Om 08:00 uur staan we op en de zon straalt heerlijk in de “herberg”.
Zeker mogen we zeggen dat dit een heerlijk gevoel is. Omstreeks 10:30 vertrekken we, en geeft ons toch wel een heerlijk gevoel niet te veel meer in hoeven te pakken, voordat we moeten vertrekken. De eerste 5 km die we fietsen is echt een heerlijkheid om te fietsen en zeker als je de zon alleen maar voelt, en een licht windje eens een keer weer in de rug.
Zal het ons dan nog weer eens mee gaan zitten?
Een zeer mooie omgevingen waarin we rijden bos, heide, vennen, is een lust voor het oog en de rust die hier heerst kan je zeker waarderen, en we nemen dan ook even de tijd om hier zeker van te genieten, op de achtergrond horen we zelfs een kleine waterval, tenminste zo hoort het aan, maar kan ook een snel stromend beekje zijn, we kunnen daar niet bij komen zal dus ook voor ons dn ook een raadsel blijven, maar is dat dan niet het mooie van de natuur, het geeft wanneer deze dat wil, en laat zich zien, wanneer deze er aan toe is.

Het spettert zo af en toe, maar daar blijft het ook wel bij en gelukkig maar want dit weer kunnen we best even gebruiken om geheel opnieuw weer op te laden. Een eekhoorn die van de overkant uit het bos komt, klamp zich bijna aan de fiets vast zodicht als deze nadert, maar gelukkig is er een boom waarhaan hij zich beter aan vast kan klampen, maar blijft dus wel op een kleine 2 meter afstand wachten tot we weer voorbij zijn.Konijnen en Vlaamsegaaien is de rijkdom van dit mooie stukje natuurgebied. De wind voelde ook veel beter aan en was zeker in zijn kracht afgenomen. Ook was de wind weer aardig gedraaid, en hadden we die weer recht voor ons, het voelde stukken beter aan als de dag van gisteren. Voor Liempde steken 9 hermelijntjes de straat over, en waar we dan ook zeker voor stoppen om dat te aanschouwen, wat voel kan je, je dan rijk voelen als je dit allemaal ziet en daar ook alle tijd voor kan nemen dit gewoon zijn gang te kunnen laten gaan, en als ze aan de overkant zijn veilig en wel ze nog even na te kijken of ze inderdaad veilig doorlopen, al spelenderwijs of misschien toch weer terug komen.Maar ze gaan verder het bos in, en even daarna zijn ze dan ook uit het zicht verdwenen. We gaan dan ook verder en even verderop doen we in Liempde zelf even boodschappen alvorens we de camping op zoeken.Als we daar ons hebben aangemeld op de eerste de beste camping die we tegenkomen, worden we al snel naar de plek verwezen waar we kunnen gaan staan, maar onderweg komen we wat trekkershutten tegen, die ons zeker heel aantrekkelijk lijken. Rieten opgetrokken hutten met grind op de grond, en bedden voor 4 personen, en aan het einde in het midden een stoel met daarop een VVV informatieblad en twee closetrollen, even moeten we daar zeker om lachen want het is net een stilleven.Als we dan ook daar onze intrek in zullen nemen worden we opgeschikt door de ramp in de USA die ons wordt gemeld via een smsje. We zetten de radio aan die normaal alleen voor het weer wordt aangezet, of ‘s avonds even om naar muziek te luisteren. Het bericht aangehoord te hebben overschaduwd dit zeker deze mooie dag en voelen diep van binnenuit met een ieder mee die zeker in onzekerheid voorlopig zal moeten blijven. Hoe halen ze het in hun hoofd, waarom, zoveel vragen die dan door je heen gaan, en voorlopig onbeantwoord zullen blijven, en dan blijft het onbegrip over, die zeker niet te plaatsen is, mede ook omdat je alleen het aan hoort en niet de beelden ziet, want het moet verschrikkelijk zijn, maar als je alleen naar de radio luistert kan je daar zeker geen beeld van vormen.Omdat het ook weer begint te regenen gaan we naar binnen, en besluiten om te gaan slapen zover als ons dat zal lukken, want ook wij zijn aangeslagen, door deze verschrikkelijke ramp. Ondanks de mooie dag die ons weer was gegeven, hangt er toch een donkere wolk boven, maar dat zal zeker bij velen het geval zijn deze dag.Afstand: 48 kmHet weer: redelijk met een enkel klein buitje

Dag 19, woensdag 12 sept ’01
Route: Liempde – Langenberg – Gemonde – St-Michelsgestel – Den Dungen – Rosmalen – Empel – Gewande – Alem – Kerkdriel
Het had de gehele nacht geregend of beter gezegd gegoten, en was dus ook op de bodem goed te merken want toen we naar buiten kwamen en inmiddels de zon aan het doorkomen was zakte we behoorlijk diep weg in het drassige gedeelte waar we stonden, binnen in de trekkershut was daarvan niets te merken, maar buiten des te meer.
Een vriendin van mij die al vroeg liet weten dat ze vandaag iets voor ons als verrassing had gepland, maakte ons nieuwsgierig, maar dat zinde ons niet echt. Vandaar ook dat we de telefoon maar snel weer uitzette, want wij kennen haar langer als vandaag en we weten ook dat ze de rest van de dag ons niet met rust zou laten. De tocht ging weer verder en we wilde vandaag toch in Kerkdriel aankomen, en hadden dus nog even te gaan. Fred voelde zich nog steeds niet helemaal de oude, en we konden het vandaag ook lekker rustig aandoen.
Door oude dorpen voerde de tocht en altijd weer fijn om daar doorheen te rijden, en zo af en toe eens even stil te staan vooral bij mooie gevels.
Als we stoppen onderweg wat te nuttigen en dan ook altijd even de telefoons aanzetten, verbaast het ons ook zeker niet dat onze vriendin de voicemails heeft ingesproken en ze toch wel dolgraag wil weten hoe laat we in Kerkdriel aan zullen komen. Hier moesten we natuurlijk wat op verzinnen en haar niet al te veel tijd geven om verder nog wat uit te vreten. Dus deden we onze telefoons weer uit, en fietsten verder.
Als we over de dijk fietsen en aan de linkerkant het water hebben bemerken we aan de rechterkant waar het bewoond is dat vele delen in het verdriet en onbegrip van de ramp van gisteren, een Nederlandse vlag halfstok en daarnaast een Amerikaanse vlag halfstok, een stuk solidariteit wat ons zeker aanspreekt. Bij Alem nemen we het veertje om ons aan de overkant te brengen, en rijden daarna richting Kerkdriel.
Als we het bordje bij de bewegwijzering tegenkomen met daarop Kerkdriel 3 km nemen we de afslag en zetten ons even neer bij het Gemaaltje. Snel smsen we onze vriendin met de boodschap net een bord gepasseerd Kerkdriel nog 3 km, we rijden gemiddeld 14km per uur, we hebben tegenwind dus reken maar uit hoe laat we er zullen zijn, en wil dan snel de telefoon weer uitzetten, maar ze zat er op te wachten en voor dat ik deze handeling kon verrichten belde ze al op.
Ik voelde hoe ze zich vermaakte en een lol had in met wat ze voorhad, en liet haar lekker begaan, we zouden het wel merken. Het begint te regen en we fietsen dan ook wat sneller door, maar als we eenmaal op de fiets zitten is het alweer droog. Als we de camping opdraaien, zetten we bij de receptie de fietsen neer om ons te melden.
We worden door de beheerder verwelkomt en we krijgen een kop koffie aangeboden. Hij kijkt ons aan en zegt jullie zijn toch Fred en chrissie als ik me niet vergis hè, en zie dan een glimlach om zijn mond vertrekken als we dit bevestigen. We krijgen dan een enveloppe overhandigd en met de boodschap hierbij dat we ons ergens moeten gaan melden omdat onze vriendin iets voor ons heeft geregeld, en we dus maar gewoon moeten doen wat we mee hebben gekregen.
We nemen de enveloppe mee, en melden ons op het aangegeven adres, en daar worden we naar de tegenoverstaande caravan gewezen, en dat we daar naar toe moeten. We moeten alleen maar even uitleggen wie we zijn, en dan wordt de enveloppe overgenomen, en wordt ons de sleutel van de caravan overhandigd en wordt ons een fijne en prettige week toegewenst. De vrouw is nog even bezig en we besluiten dan ook buiten met de eigenaar van de caravan te wachten. We praten nog wat en de man is vol belangstelling als hij ons vraagt waar we vandaan komen en waar we allemaal al geweest zijn, met deze volle bepakking.
Als dan de vrouw zover is en naar buiten komt wil ze ook nog wel even babbelen. Maar dan is het voor hun tijd op te stappen ze moeten nog het een en ander doen en een warme handdruk, en een omarming geeft ons een vertrouwd gevoel. Maar de gevoelens van deze verrassing die is nog lang niet gestild en laat de tranen komen die ik nog steeds in me heb.
En natuurlijk moet mijn vriendin net op dit moment bellen, en dat we elkaar toch een hoop te vertellen hadden dat kunt u wel raden.
Aan de andere kant van het lijntje, voel ik de gulle lach en zie haar stralen, ze heeft het me weer eens geflikt om ons te verrassen en ons droog te houden, de rest van de vakantie,tenminste deze week.

Dag 7, vrijdag 31 aug ’01
Route: Gemonde – Langenberg – Liempde – Best – Gerwen – Mierlo – Geldrop – Heeze
In Heeze is het de bedoeling dat we bij de vriendin van Chrissie overnachten, dus een keertje geen tentje opzetten
Als we opstaan spettert het nog wat na, maar een 20min verder te zijn is het droog en de zon breekt door.
We hebben nog gevulde koeken en nemen die maar bij een bakkie koffie, want omdat we gisteren laat aankwamen waren de winkels al gesloten en dus weer eens geen brood. Om 09:50 uur zijn we weer gereed voor vertrek, als we dan na het gedag zeggen weer op de fietsen stappen voelen we de aantal kilometers van de dag daarvoor zeker nog in onze benen, en hebben moeite om de vaart erin te krijgen. Dus maar wat rustiger van start om de spieren eens goed op te warmen.
In Liempde stappen we van de fiets om eerst wat brood te halen in een klein bakkerswinkeltje en aan de overkant zit een slagerijtje, en neem daar een paar plakken cervelaatworst en grilworst.
We nemen plaats op de stoep van het gemeentehuis en nuttigen het zojuist gehaalde. Als dit naar binnen is gewerkt, voelt het meteen ook weer wat beter aan, en blijven nog even zitten.
We staan weer versteld van het dorpsgebeuren, waar we al weer zo lang uit zijn. De dames op leeftijd, spreken elkaar aan en uiteraard beginnen ze over het weer te kletsen, als het weerprogramma is doorgenomen, zijn de dorpsgenoten aan de beurt, want de een weet net even iets meer als de ander, en dan krijg je het:”Zeg heb je het al gehoord van Alie is toch wat hé!, jammer voor die meid hé, maar ja kon ook niet anders, en zo nog meer van die sterke verhalen en de ander dikt het nog even aan! We luisteren dit aan, en vinden het toch wel grappig dat we dit vroeger ook wel hoorde op straat, maar toch gauw vergeten is.
We zijn wat rustiger in het lichaam en besluiten weer verder te gaan en een ieder in zijn/ haar verhaal te laten.
Bij Stad van Gerwen, nemen we even weer plaats bij het sluisje, als we daar op het bankje plaatsnemen valt ons het oog op de volgende poëzie:
Zit even stil en sluit je ogen, voor ongeveer een half uur
Luister met gespitste oren, naar het geluid van de natuur
Adem rustig in en uit, en laat het even tot je komen.
Zodat je relaxt weer doorgaat, om te werken aan je dromen.
Geschreven door: André Wiersma.

Ja inderdaad daar wordt je dan wel even stil van, en moet je er haast wel aan geloven die geluiden op te nemen, want je bent allemaal net zo nieuwsgierig, alleen de een geeft het toe en de ander zegt doet me niks, maar ondertussen!In Gerwen komen we een boom tegen die een zeer mooi elfenbankje als sieraad heeft aan zijn mooie stam.Voor Nuenen belt Linda op en is nieuwsgierig wanneer we bij haar zullen zijn. Als we aangeven dat we dat niet zullen weten en ook niet aan kunnen geven, omdat je maar nooit weet wat je verwachten kan, is dat even een teleurstelling, maar ze zegt oké ik hoor het wel dan. We fietsen daarna verder en op de kruising Neunen – Mierlo, komt de regen met bakken de lucht uitzetten, zo hard zelfs dat we echt moeten gaan schuilen, we zetten ons tegen de gevel van het huis wat daar op de hoek staat, en weten ons op deze manier vrij aardig droog te houden. Als de regen even wat afneemt besluiten we de regenjassen aan te doen en toch verder te gaan. Als we in Mierlo zijn stoppen we even om bij een speelgoedzaak een kleinigheid voor de kinderen van bogy en haar man te halen. Als ik uit de winkel kom schijnt de zon weer volop en de jassen gaan weer uit en rijden weer verder in korte broek en shirt. De tocht die we voortzetten is omgeven door bos en heide en is een juweel van de natuur die ons aangeboden wordt. Heerlijk en wat is dit alles mooi. Een vos die aankomt lopen blijft staan, en oog in oog met ons kijkt, maar schrikt van het karretje achter de fiets, zodat hij omkeert en wegsnelt. Een eind verderop een schaapskudde die daar rustig graast. We blijven nog even op de heide zitten, en genieten van de rust. Maar we weten ook dat er een zit te wachten en besluiten haar niet te lang te laten wachten en weer verder te trappen. Als die hei in bloei staat is het een pracht gezicht en het ruikt dan ook allemaal zo lekker. Als we van de heide afrijden, is dat een jammer gevoel dat had voor mij zeker wel tot aan het huis van Linda mogen blijven voortduren. Maar Linda is een goede gids en we rijden rechtstreeks naar haar huis waar we warm worden verwelkomt. We krijgen heerlijk geurende koffie aangeboden, en in de keuken ruikt het wel heel erg lekker. Als de koffie uitgedronken is, kunnen we aan tafel plaatsnemen en een reuze pan met macaroni komt op tafel. Dit laten we ons goed smaken, het lijkt wel of we een hele week niet gegeten hebben, maar de pan moest leeg en daar hebben we zeker een steentje in bijgedragen. Na het eten wordt het bad voor ons aangezet, en maken daar maar al te graag gebruik van. Als het bad gereed is met heerlijk geurende olie neem ik daarin plaats. En wat heet genieten van zo’n overheerlijk bad, als je daarvoor het hebt moeten doen bij een wastafel met koud stromend water. Dan is dit toch wel een 6 sterren camping. Ontdek dan dat ik er uit moet stappen alvorens ik in slaap val in het bad, en doe dat dan ook maar snel. Nog even nadien chatten en Fred neemt dan een bad, als hij gereed is met zijn mail te versturen wat via de pc toch wel makkelijker gaat als via een mobile telefoon.Ook Fred moet uitkijken niet in slaap te vallen in het bad en stapt er ook op tijd maar weer uit. We zetten ons dan weer naar de huiskamer, en drinken en kletsen nog een poosje, en dat is zeker weer heel gezellig. Lekker weer zo even samen te zijn, en bij te kletsen. Maar als dan een ieder zijn ogen beginnen dicht te vallen besluiten we toch maar te gaan slapen. Dit was zeker weer een dag om te zegen blij dat deze dag het weer waard is geweest om geleefd te hebbenAfstand: 51 kmHet weer: Zonnig, af en toe bewolkt en een (flinke) bui

Dag 8, zaterdag 1 sept ’01
Route: Heeze – Someren – Horik – Ospel
Na een goed ontbijt, en heerlijk geslapen te hebben, pakken we de spullen weer in. Nog even met Linda een paar boodschappen doen en nemen dan haar oudste zoontje even mee. Bij de terugkomst nemen we nog even de tijd om samen te zijn buiten, het is weer aangenaam.
Maar zoals in alles is er een tijd van komen en een tijd van gaan.
We hadden nog zoveel met elkaar willen delen en nog willen zeggen, maar niets kwam er meer uit onze monden, we waren alleen maar bezig met een afronding voor dat we vertrokken.
We voelde samen de pijn, maar probeerde dit voor elkaar te verbergen.
Als de fietsen buiten staan, nog voor een ieder een knuffel en dikke zoenen, en nemen dan het stalen ros, en zetten ons voorwaarts.
We zwaaien naar elkaar zolang als mogelijk is, en als we elkaar uit het zicht verliezen, voel ik een paar tranen opkomen die dan ook over mijn gezicht voelbaar zijn. Fred die dit alles heeft bemerkt laat me even en we zeggen dan ook nog niet veel tegen elkaar. Even daarna, pakken we de draad weer op en Fred informeert me over de route die we hebben te rijden, en al snel voelt de pijn minder aan, en moet de emoties opzij zetten om alert te blijven op het verkeer, om ongelukken te voorkomen.
Als we in Someren zijn stoppen we even, want hier kunnen we de route weer oppakken. We nemen even plaats op een bankje, en ik neem even de tijd om alleen te zijn, door even het bos in te lopen, en de grote eikels die op de grond liggen op te rapen om die aan de vrouw van Johan te geven als we in België zullen zijn, misschien kan ze er wat mee doen met de kinderen. Om zo toch deze eikels een bestemming te geven, stop ik deze in het zijvak van de fietstas, om deze mee te nemen als een stukje extra ballast. We drinken nog even wat en kijken dan naar de pijl die de route richting aangeeft, en dat beloofd dus dan ook weer een rustige route te worden door de zeer mooie natuur. Met die gedachte stappen we op de fiets, en rijden zo de natuur in omgeven door bomen en struiken, op een zeer goed aangelegd fietspad door deze route.
Na even op deze route te rijden worden we verrast door een hek, die we open moeten zetten om verder te kunnen.

Dit was omdat we door een stuk beschermd gebied zouden rijden waar paarden, koeien en schapen liepen. Als we daar aangelegde vennen tegen komen en in de verte de paarden zien lopen is dat op de heide vlakte waar we over heen kijken een schitterend gezicht en op de achtergrond, weer een bosrijk gedeelte zien, is dit een zeer mooi plaatje. Je zou ook haast vergeten dat er nog meerdere mensen op deze aardbodem zijn, en dat een eind verderop het verkeer langs elkaar raast, en aan dit mooie natuurschoon zomaar voorbij rijden. Ik ben zo in gedachten dat ik opschrik als Fred zegt dat we weer verder moeten gaan, omdat het weer toch wel weer wat dreigend begint te worden. Ik neem de fiets weer en zet me voort met een diep zucht. En zet me langzaam voort, om niets te willen verstoren. Aan het einde van dit gebied, is wederom een hek waar we door moeten, en we weten dan ook dat we het mooie natuurschoon weer achter ons zullen laten in hun rust. Ik kan het niet nalaten me nog even om te draaien en nog even een blik op te vangen. Als we het hek weer sluiten, en weer doorrijden rijden we weer in het bosrijke gebied en een konijn en ook wat eekhoorns zien we voor ons voorbij schieten, en moet dan ook erkennen dat elk stukje natuur, iets moois te bieden heeft. Even daarna raast het verkeer weer langs ons heen en moeten we weer alert zijn. Dan voelen we ook de eerste spetters, maar dat is nog maar zo’n klein beetje dat we er niet eens nat van worden. Als we voor Ospel zijn aangekomen begint het even flink door te regenen en schuilen dan onder een zeer grote treurwilg die de takken op de grond heeft hangen en zo een goede bescherming geeft tegen de regen. Het duurt maar even en dan kunnen we weer verder. Net onder de grote boom hadden we besloten naar, maar als we een aanwijs bord tegenkomen met daarop een SVR camping besluiten we die bordjes te volgen om toch deels dichtbij de route te blijven.Als we dan de vlag zien, die aangeeft dat we weer bij een SVR camping zijn, slaan we het erf op, en zetten de fietsen neer. De vrouw des huizes komt naar buiten gelopen en stelt zich voor en verwelkomt ons vriendelijk.Ook de huishond begroet ons, maar heeft duidelijk iets anders op het oog en wil spelen. De bal die hij heeft moet zover mogelijk worden weggegooid anders is voor hem zeer snel de lol eraf.Ze loopt even met ons mee om het terrein te verkennen, en laat ons de vrij keus om de plek uit te zoeken, waar we de tent neer kunnen zetten. Als de keuze gemaakt is, zetten we de tent op, op deze mooie en goed uitziende camping die vele voorzieningen heeft. Als na het eten onze nieuwsgierigheid wordt aangewakkerd door een groep mensen die op het terrein een spel aan het spelen zijn, besluiten we een kijkje te gaan nemen. In de ene bak wordt Joules des Boules gespeeld en op een andere plek zijn ze met een spel bezig waar WIJ zeker nog niet van hadden gehoord. Als we dan ook vragen hoe dit spel heet, dan kijken ze ons aan, en je ziet ze denken, Kennen jullie dit niet, dat zie je toch zo dat is beugelen. Als we zeggen niet uit deze streek te komen, is er iemand bereid om ons uitleg te geven, en zelf ons uit te nodigen het spel mee te spelen, om een beetje inzicht te krijgen. Dat we verliezen is natuurlijk niet vreemd, maar zeker als je dit spel eenmaal hebt gespeeld blijft het verder een uitdaging, om dit eens vaker te doen. Want het plezier en de lol die je daar aan beleeft is niet te omschrijven in woorden, maar wel te voelen aan de spierkrampen in het middenrif van het lachen. Ook is er bij deze menigte mensen een SARA en dat wordt gevierd, en zonder het te beseffen zitten we midden in het feestgebeuren. Wel erg leuk allemaal, maar we besluiten ons toch terug te trekken, omdat we de volgende dag weer verder willen trekken en het dan zeker niet te laat willen maken. Als we dan ook de tent inkruipen, sturen we nog de mailtjes weg, en leggen ons daarna te ruste. Om ons de volgende dag weer in beweging te kunnen zetten en verder van huis te gaan. Dat dit alles anders zal verlopen is voor de volgende dag, maar door het beugelen zijn we toch weer een ervaring in de volkssport wijzer en rijker. Afstand: 34 kmHet weer: Bewolkt met af en toe en bui Dag 9, zondag 2 sept ’01Bij het ontwaken, kijken we even op het klokje en bemerken dan dat het al 11:00 uur is geweest. We besluiten toch maar deze dag hier nog door te brengen, om dat zoals elke vrouw een maal in de maand, niet geheel haar zelf is, en de hormonen opspelen, was het dus ook mijn beurt. We zouden dan deze dag eens gebruik maken, om de zon vele uren op de huid te mogen voelen, en zo een beetje meer aan te kleuren. Maar van dit alles kwam echt niets terecht, want deze dag viel letterlijk in het water.

Het stroomde met bakken tegelijk uit de hemel, en daarbij moesten we ook concluderen dat onze tent niet meer geheel waterdicht was, maar met een beetje inzet wisten we het nog aardig te redden. Omdat op deze camping de mogelijkheid was je in het speel en doe honk voor de jeugd plaats te nemen en ook een tv aanwezig was, besloten we die middag ons daar terug te trekken om de Formule 1 te volgen, en ons eens te verrijken met wat nieuws want dat hadden we ook niet meer gevolgd sinds we van huis vertrokken waren. Niet dat het erg is hoor, want zo hoef je, je ook niet te ergeren aan dingen die in de wereld gebeuren, en kan je lekker ontspannen verder gaan. Terwijl we daar zaten, verdiepte ik me in het folder materiaal wat daar lag, om zo eens wat meer van de omgeving te zien en me daarin te verrijken, je weet maar nooit hé.
Fred is geheel geïnteresseerd in de sport en vermaakt zich net zo als ik prima. Als de F1 is afgelopen, en het nieuws is bekeken, beseffen we eigenlijk dat we dat allemaal nog niet gemist hebben, maar als je zo zit te kijken toch weer een beslag op je legt. Na dit alles lopen we weer naar buiten, en het regent nog steeds, het heeft geen zin om een potje eten te koken en we besluiten dan ook maar om de fietsen te pakken, en eens te zien of er ergens wat open is in het dorp. Ja de snackbar was open, en schuiven daar dan ook maar aan en nuttigen voor de eerste keer een vette hap. (overigens uitstekend gesmaakt)
Nadien zijn we nog een Hotel/restaurant/café ingestapt om ons verder wat op te warmen met een bak koffie. Als we lekker doorgewarmd zijn, nemen we het besluit snel weer terug te fietsen en ons bed in te gaan, zodat de warmte behouden blijft, en we weer lekker warm de slaapzakken in konden. We hebben nog een spelletje Yahtzee gespeeld, en daarna het licht uitgedaan en onze ogen gesloten om deze nacht weer van de rust te kunnen genieten.

Ter informatie:
SVR camping De Waatskamp
Fam. P. Heldens
Waatskamp 19
6035 bs Ospel.

Als we de folder doorlezen van de camping, bevinden we ons op Historische grond. Vroeger lag op het terrein de boerenhoeve Beelenhof, die in het plaatselijk dialect werd verbasterd tot Bi-j Bieële (Bij Beelen)
Zover de informatie op te vragen is geweest was de hoeve rond 1500 eigendom van de fam. Beelen.
Afstand: 1 km
Het weer: Regen, regen en af en toe droog

Dag 10, maandag 3 sept ’01
Lekker weer vroeg opgestaan, en vol goede moed om deze dag weer te vertrekken en weer wat kilometers verderop te komen.
Zo ook dan maar lekker vroeg het ontbijt genuttigd en wat spullen aan het inpakken, maar aan de illusie om weer verder te trekken kwam snel een eind, en we moesten ons haast om niet het brood te laten doorweken en ons zelf. En binnen een ommezien werd het van druppels een flinke bui. Het is gelukkig niet koud, dus ook in korte broek en regenjas, en gewapend met een paraplu die de nodige bescherming geeft, even wat boodschappen gaan doen. In het dorp Ospel is ook duidelijk te merken dat een ieder genoeg heeft van de regen. De vrolijke gezichten van de eerste dag, hadden zich ook al aardig aangepast en een ieder kijkt zeer onvriendelijk, maar zal zeker te maken hebben dat het zo hard gaat dat je, de ogen samen moet knijpen, om nog wat te zien. We keken elkaar aan en voelde de teleurstelling, maar zonder verder daarover te spreken.
We zeiden wel tegen elkaar om nog tot 14:00 uur te wachten, omdat we dan zeker nog een aardig stukje weg konden trappen als het zou opklaren. Maar Floksie de huishond liet zich niet deren door de regen en had beweging gezien in de tent dus moest er ook weer gespeeld worden.

Afstand: 2 kmHet weer: regen, regen en nog eens regen

Dag 11, dinsdag 4 sept ’01
Route: Ospel – Kelpen – Grathem – Thorn – Kessenich – Ophoven – Maaseik – Neeroeteren – opoeteren – Opglabbeek
Vroeg opgestaan en maar weer eens een poging wagen.
Het weer oogt tenminste goed en we hebben dus ook alle hoop vandaag weer eens te kunnen vertrekken. Ook al spetterde het zo af en toe best nog wel, maar we maken toch aanstalten en pakken de tassen in en nemen alle voorbereidingen die er voor nodig zijn als het weer eens los mocht barsten. Maar gelukkig breekt de zon door en besluiten toch om de tent zo lang mogelijk te laten staan dat deze nog droog ingepakt kon worden. Om goed 13:30 uur zijn we zo ver en alles is weer op de fietsen en op het karretje, en we zijn er weer gereed voor om te vertrekken.
Lekker is dat weer om na drie dagen regen de zon weer te voelen op het lichaam, en dat doet ons zeker goed.
Bij Grathem stoppen we even om daar in en winkel een nieuwe pomp te kopen,want die andere die we hadden had het begeven, en om het luchtbed met de mond op te blazen is wel een beetje te veel gevraagd tijdens de vakantie. Als ik dan de winkel uit kom is het weer eens bal in de lucht, en een zeer donkere wolk komt met een grote snelheid onze richting op, zodat we ook besluiten te blijven staan, en onder de luifel plaats te nemen, want wat er uit zou kunnen komen, zou niet een paar druppeltjes zijn. Al snel zijn we er achter dat onze veronderstelling goed was en met bakken komt het de lucht uit. Als het allemaal weer wat vriendelijk wordt, en zelfs de zon zich daarna weer laat zien gaan we weer verder. Het is een zeer mooie omgeving waar we in rijden, maar toch willen we vandaag doorrijden naar Opglabbeek in België en hebben dan nog even te gaan.

Toch nemen we in Thorn even de tijd om wat te eten, en te drinken, in het zeer mooie plaatsje. Het witte Dorp ook wel genoemd in de volksmond, maar ook zeker bij de toeristen bekend zal zijn. We nemen daar plaats op een terrasje en als we voor ons kijken, zien we een machtige kerk.Maar de wegen die daar zijn, zijn beslist niet fiets vriendelijk en je hebt het gevoel dat je nieren verplaatst worden. De wegen erg smal, maar zeker de moeite waard om eens te bekijken. De zon brand op onze huid, en we genieten er van, maar worden opgeschrikt als de kerktoren half 4 aangeeft, en beseffen dan pas eigenlijk dat het al later is als dat we dachten. Als we de fietsen willen nemen, passeert ons een oudere dame op de fiets, en op haar bagagedrager zit een bak waarin vlierbessen liggen. Een glimlach vertrekt om onze monden, als we beide hetzelfde denken, dit is nu typisch zo’n oudere dame die nog een doe het zelfster is en nog haar wijn maakt van de vlierbessen of als een voeding voor haar beestjes zal dienen. Wat ze er ook mee zal doen, zal ons een zorg zijn, maar dat het een dame is die een typisch beeld geeft van nog van de oude stempel te zijn is voor ons zeker een beeld die ons aan vroeger terug doet denken. Een sjaaltje op haar hoofd, een trui aan en daaroverheen een schort, en onder de schort een rok tot ver over de knieën, panty’s aan en aan de voeten wat wollen sokken, en die dan net tot aan de kuit, en klompen aan, doet ons denken aan onze grootmoeders. Heerlijk dat ze geen schaamte kent en gewoon doet wat ze wil, en zich kleed, en dan gewoon door een dorp heen rijdt die vol is van toeristen, en dan net doen of ze dit dagelijks doet.Na dit te hebben gezien en opgenomen te hebben trappen wij ook weer verder, en als we net uit Thorn zijn, is het weer raak de regen komt weer met bakken de lucht uit, en onder een paar bomen die weinig bescherming bieden, schuilen we toch zo goed en zo kwaad het kan.Trekken de regenjassen aan, en als het maar even zal minderen besluiten we door te rijden. Even snel daarna kunnen de regenjassen weer uit. Bij Kessenich gaan we de grens over en deze is aangeduid door de witte doorgetrokken streep over de weg heen, en voel een Yes !!! bij me naar binnen komen. We hadden gepland 4 sept België binnen te rijden, en dat was ons dus gelukt. Ik kijk even om, en zie dan ook die verademing die ik voelde bij Fred, en even zetten we ons recht op om dit gevoel toch even te zetten. Bij Ophoven stoppen we even bij de Maas, een picknickplaats waar we even aan gaan zitten om onze beide gevoelens af te tasten. Maar ook om wat te drinken en even wat te eten.We vragen elkaar hoe we ons voelen, of in Ophoven te blijven en daar de camping te nemen, of voelen we ons goed genoeg om verder te gaan en Opglabbeek te halen vandaag. Als het gevoel van beide wordt aangegeven ons goed genoeg te voelen, besluiten we toch verder te fietsen en als het niet meer gaat dan is er bij Maaseik ook nog een mogelijkheid te overnachten. Met deze gegeven gaan we verder, en bereiken Maaseik, op het dorpsplein verkennen we de richting.Dat we de verkeerde kant hebben gekozen, was ons al snel duidelijk, maar ja eenmaal zover al te zijn, besluiten we toch maar de raad op te volgen van de vrouw die ons de weg wijst naar Neeroeteren.Tot onze verbazing rijden we langs een rondweg, en hebben dus ook het gevoel dat we op een snelweg rijden, en dat ik me daar niet geheel lekker bij voel, na al die smalle paadjes gereden te hebben, is zeker in me merkbaar. Ik fiets dan ook achter Fred aan, want voel me dan toch even wat veiliger, en terwijl we vaak afwisselden, doe ik nu geen poging om voorop te rijden. Als we bij een afslag komen en dan Opglabbeek, en Neeroeteren zien staan, en even stoppen om wat te drinken, moeten ook de regenjassen weer gepakt worden, want het is weer eens zover.We worden nog omgeleid naar Neeroeteren, omdat er wegwerkzaamheden bezig zijn. Dus de weg wordt voor ons ook weer langer en dat in de regen, maar goed we hadden de keuze en die was gemaakt en moesten nu dan ook maar door. Zo af en toe werd de regen wat minder, maar steeds meer en meer buien overspoelde ons.Dat deed ons dus ook in de regenjassen houden, en die is niet meer uitgeweest. In Opoeteren schuilen we nog even in een bushokje omdat het erg te keer gaat, als dan de regen weer wat minder wordt trappen we door en dat die weg lang is als je moe begint te worden en de regenjassen je te veel gaat worden is dan wel duidelijk.Als we in Opglabbeek aankomen besef ik dus maar al te goed wat die “OP”voor de plaatsnamen betekend, “BERGJE OP DUS”.Wat heet bergje op, maar goed je weet ook als je Opgaat dat je ook weer af zal dalen, en dat, dat niet geheel in dezelfde lijn ligt is dan ook al snel duidelijk. Als we in een dal staan in Opglabbeek om even te zien waar we precies moeten zijn, hebben de weergoden het zeker niet met ons voor. We zien geen hand meer voor ogen, en schuilen tegen een muur aan waarboven ons een zeer smal afdakje is, zodat we nog een beetje droog zullen blijven, maar het spoelt van de berg af en lijkt wel een waterval. En aan de overkant bij het café kunnen de dakgoten het niet meer aan en het spoelt er gewoon overheen. We kijken dan elkaar aan en weten dat we zo dichtbij het einddoel van de heenreis zijn, maar nog geen meter verder komen op deze manier. Als het dan ook maar even minder wordt, en we eigenlijk niet natter kunnen worden als dat we al zijn, besluiten we verder te gaan, dan maar regen of geen regen, en kan ons eigenlijk allemaal niets meer schelen, als we maar op de camping zijn.Als we de bewegwijzeringen zien van de camping, lijkt het ineens allemaal veel makkelijker te gaan. Als we aankomen rijden we de camping op, de regen overspoelt ons weer en het is al vrij donker. We bemerken dat het inmiddels al 20:30 uur is en ook moeten we de tent nog zien op te zetten als het even een beetje droog wil zijn. Dan zinkt ons de moed allemaal een beetje in de schoenen en zijn bekaf.We lopen naar de receptie, en vragen om een plekje waar we de tent neer kunnen zetten, zegt Fred doe ons eerst maar een bakkie koffie.Want de tent hoeven we al niet meer op te zetten die staat er al, kijk ik hem verbaasd aan.Ja zegt hij kijk maar gerust hoor, eigenlijk had ik je daar met je verjaardag mee willen verrassen, maar dan nu maar vervroegt, want onze eigen tent krijgen we met dit weer niet droog meer op.Als we dan de sleutel krijgen overhandigd, van de dame achter de bar, en een map met informatie meekrijgen en de vriendelijke woorden “een aangenaam verblijf toegewenst”, leidt Fred me naar een zeer mooi appartement.En dat dit een geweldig cadeau is, nou dat is het zeker, en dat we daarin ons kunnen ontspannen is zeker een feit.Echte bedden, koelkast, douche, afwasmachine, en elektrische kookplaten, en zeer comfortabele bankjes om op plaats te nemen, mag zeker onder de noemer Luxe tent vallen.Als we de fietsen hebben ontlast van de bagage, zijn we blij als we alles binnen hebben en van de douche gebruik te kunnen maken.We maken nadien een hapje, en trekken dan ook een flesje wijn open, en we vinden dat we dat zeker verdiend hebben. Heerlijk als dan ook de felicitaties doorkomen via de mobiletelefoons dat we het gehaald hebben en we ons toch zeer zeker samen die pluim mogen geven, want zo’n trip weet je ook dat je dit niet alleen kan volbrengen omdat je samen deze reis wilde doen en afhankelijk van elkaar bent, en alles wat je bereikt je samen bereikt, en dat is zo heerlijk dat je dat van elkaar weet, en op elkaar kunt vertrouwen. Maar de vermoeidheid heeft toch duidelijk de overhand en laat ons dan ook niet langer opblijven en we genieten van het heerlijke bed en de schone lakens en een dekbedje wat onze huid streelt. En vallen dan ook weldra in een diepe slaap.

Afstand: 62 km
Het weer: ‘s morgens redelijk, later weer regen en nog eens regen

Dag 4, dinsdag 28 aug ’01
Route: Mijnden – Nieuwersluis – Breukelen – Haarzuilens – Harmelen – IJsselstein – Vianen – Meerkerk
Om nog even bij te komen van een zeer goede nachtrust, doen we het rustig aan, en nemen de tijd voor alles. Om goed 11:00 uur verlaten we de camping en voelen ons goed. Dit zal mede zijn door de goede maaltijd die we genoten hebben gisteren. Als we langs de Vecht rijden, is het een rustgevend geheel. Water en de natuur is toch een heel goede samenwerking, om zeker de rust te behouden. Een mooi landschapsaangezicht, en zeker daarbij de mooie landhuizen die je langs de Vecht ziet staan.

Als we in Breukelen aankomen is het een drukte bij de brug die we over moeten, de brug gaat open omdat de boten er door willen, zodat een ieder even in de rij moet staan. De brugwachter komt naar buiten, en heeft in zijn hand een soort hengel met daaraan een koord en aan het einde van het koord hangt een klomp, waarin het bruggeld gedeponeerd dient te worden. Nadat de boten doorgevaren zijn, wordt de brug weer gesloten, en geeft voor de anderen weer een vrije doorgang. Als we over de brug gaan, is het in het nauwe straatje een drukte van jewelste en mede omdat er een legertruck, zich er probeert door te worstelen, maar op deze manier wel het verkeer ophoudt. Maar na veel stuurwerk is de doorgang vrij en kunnen we ook weer verder. Het is goed weer verder gebleven, en maar goed ook, want de rest van de route zijn vele lange paden, met weinig afwisseling, en is alleen maar een kwestie van doorrijden om zo snel mogelijk weer bij een afwisseling te komen. Ja niet elke weg is even leuk om te rijden, maar als je verder wilt komen zul je ook daarover moeten gaan. In Kockengen stoppen we even bij een kaasboertje onderweg om daar een stukje komijnekaas te halen omdat onderweg op te eten.In Haarzuilens nemen we een paar foto’s van het mooie kasteel aldaar, ik loop dn ook even de poort door, om de binnenkant eens te bekijken, maar ook de zeer mooie tuin die zich op de achtergrond te zien is.Na al dit mooi te hebben aanschouwd gaat de tocht weer verder, en dat het zeer lange wegen zijn zonder al te veel variatie, is hetgeen ons afmat.We zijn blij als we voor Montfort komen een picknickplaats te zien, om daar even de benen te strekken en wat te nuttigen. Daar aan het tafeltje zitten twee mensen uit IJsselstein en we maken een gezellige babbel met deze mensen, terwijl we drinken en eten. Deze mensen waren een dagje uit en genieten dan ook van de omgeving, en zeker bij mooi weer. Kan ze geen ongelijk geven, want het stukje natuur daar is zeker weer het bekijken waard. Als we na een beetje gerust te hebben weer verder trekken, stoppen we in Montfort om dar wat boodschappen te gaan doen. Een gezellig plaatsje kleine steegjes en klinkers op de straten, en een gezellige drukte. Fred blijft bij de fietsen terwijl ik op zoek ga naar een supermarkt, die natuurlijk weer helemaal aan de andere kant ligt als waar ik naar toe liep. Als dan de boodschappen in de tassen zijn geladen, haal ik nog even een nieuwe bidon want die van mij is gescheurd in de kop en drinkt niet meer lekker. Als we verder trekken begint ook de wind aan te wakkeren, en wordt het toch een barre tocht verder als de wind op de kop blijft. Langs het Merwedekanaal met weinig afwisseling, en weinig zitplaatsen, is het meer duwwerk als dat we lekker ontspannen kunnen doorfietsen. Maar dat het water blijft imponeren is zeker waar, want ondanks de geringe afwisseling en de wind blijft het gezicht toch op het water gericht. Als we dan eindelijk afslaan en de tocht verder vervolgen langs de Lek/Linge is het Fred die zegt : “Is het nog ver naar Meerkerk, IK HEB HET LEK”. Na een goede drie kilometer zetten we de fietsen tegen de containers aan op de camping waar we naar toe wilde gaan. We worden verwelkomt en krijgen een kop koffie aangeboden, en schrijven ons in, en daarna lopen we met de fietsen naar de plek waar we mogen staan. Het is een vertrouwde plek, want daar hebben we 5 jaar geleden ook gestaan. Fred laat zien hoe de tent opgezet wordt Binnentent neerleggen en stokken in elkaar schuivenStokken in de goede gaatjes prikkenBinnentent vastmaken aan de stokkenDe lusjes om de stokken doenBuitentent eroverheen gooien En ongeveer 2 minuten later is Fred klaar En ondertussen pomp ik de luchtbedden opWel even de proppen erin doenAls we de tent opgezet hebben, worden we uitgenodigd bij de buren die ook op de plek staan en uit Groningen komen een kopje koffie te drinken. Het is een leuke kennismaking, maar onze maagjes rammelen en we willen toch ook nog wel wat eten. Het is al laat en vrij donker aan het worden, en we steken wat waxinelichtjes aan, en zetten die op de picknicktafel zetten om toch nog buiten het eten te kunnen nuttigen. Het blijft gelukkig droog, en als we dan ook het eten op hebben wassen we nog even af, en drinken nog wat na. We zijn toch van plan de volgende dag hier nog te verblijven, dus zoveel haast om in bed te komen is er niet. Nog even wat smsjes verstuurt en ook de mailtjes worden niet vergeten. Dit ook mede omdat we laat gegeten hadden en de nasi nog even wat te laten zakken. Als onze ogen bijna toevallen, besluiten we deze dag weer af te sluiten en de spieren de nodige rust te gaan geven en leggen ons neer op het luchtbed en kruipen de slaapzak in.

Een stukje informatie:

SVR camping “De Victorie”. Fam.v/d Berg. Broekseweg 77
4231 vd Meerkerk.
De eigenaar, Willem van de Berg, is de oprichter van de SVR (Stichting Vrije Recreatie). Je moet lid zijn, om op een SVR camping plaats te kunnen nemen. De overnachtingen zijn daarin verschillend van prijs, en dat is mede door de accommodatie die er geboden kan worden.
Zo kan het zijn dat je FL. 7,50 per twee personen betaald, maar kan ook zijn dat je FL 20,00 per twee personen betaald met een tentje.
Dat is dan juist de keuze die je zelf maakt, hoe goedkoper hoe minder de accommodatie is, en kan zijn dus dat je daar geen douche hebt, en je alleen maar kan wassen met koud water.
En bij een ander die wat hoger in de prijs ligt, geheel van alles aanwezig is, douche, toilet, wasmachine, droogtrommel, etc.
Maar dat maakt juist de vakantie en zeker als je een nacht overblijft des te spannender, omdat je ze niet allemaal geheel beschreven krijgt als je de adressen opvraagt bij het hoofdkantoor, waar we deze nacht dus verblijven.
Afstand: 65 km.
Het weer: Zonnig en warm

Dag 5, woensdag 29 aug ’01
Vandaag lekker uitgeslapen, en als we opstaan bemerken we toch dat de spieren een aardige belasting gisteren hebben mogen ervaren.
We nuttigen eerst maar koffie, want door de barre tocht van gisteren is het brood opgegeten en zullen dat straks weer aan moeten vullen.
We ontlasten de fietsen van de bagage, om de spieren niet over te belasten als we boodschappen gaan doen, want een blessure heb je eerder als dat je er van genezen bent.
We rijden naar Ameide en halen daar de nodige boodschappen, en fietsen dan door naar de dijk.
Je kunt merken dat we wat later in het seizoen zijn, want het is overal rustig, en ook op het water.
Alleen de normale scheepvaart, vaart voorbij, en in de verte zien we het veerpontje die de mensen naar de overkant vervoert, en daarop is het ook zeer rustig.
We nemen plaats op een bankje en laten de rust over ons heenkomen terwijl we nuttigen wat we bij de bakker hebben gehaald.
Er komt een man aanfietsen zet zijn fiets tegen het bankje aan en neemt plaats. Hij groet ons en we groeten terug.
De man zit klaarblijkelijk op iemand te wachten, want kijkt regelmatig op zijn horloge. Dan ineens kijkt hij om, en spreekt ons aan, en zegt:”als ik met het veerpontje naar de overkant wil zit ik hier verkeerd volgens mij”. Als we dit beamen en vertellen dat hij dan de volgende pier moet hebben, staat hij op en wenst ons een prettige dag toe, en racet op zijn fietst naar de volgende pier.
We kijken nog even toe of hij het nog heeft kunnen redden en als dan de veerpont vertrekt zien we de man met het petje staan op de pont en schieten dan samen in de lach.
Als hij was blijven zitten had hij inderdaad lang kunnen wachten om aan de overkant te komen.
Ook wij zetten ons weer op het stalen ros, en fietsen terug naar de tent.
Onderweg stappen we nog even af om bij een boerderij die op die route ligt eieren te halen, en een stukje boeren kaas.
Als we bij de camping weer aankomen, en bemerken dat het toch wat warmer zal gaan worden als dat het in het begin van de ochtend eruit zag, besluiten we toch de was in de wasmachine te stoppen en dan deze nadien buiten op te hangen. Zodat alles weer schoon is voor we weer verder zullen trekken de volgende dag. Als de was hangt, nemen we de tijd om de route uit te stippelen voor de volgende dag, en nadat dit is gedaan laten we de huid verwarmen door de zon.
Na het eten nodigen we de buren uit die ook inmiddels weer zijn terug gekomen om deze avond de koffie bij ons te nuttigen.
Wat dan ook gebeurd, we steken een lampje op en ook de kaarsjes op de tafel geven toch wel weer een sfeertje aan, en voor je het weet is het zo weer laat als je gezellig zit met elkaar.
Als de buren besluiten om de nacht in te gaan, volgen wij het voorbeeld. We versturen nog het mailtje en ook de smsjes worden niet vergeten, en genieten dan na van de rustige dag, die zeker voor ons van belang was.
We wensen elkaar weer een goede nachtrust toe, en vallen weldra in een diepe slaap.
Afstand: 7,5 km
Het weer: Eerst bewolkt, later zonnig en warm

Dag 6, donderdag 30 aug ’01
Route: Meerkerk – Weverwijk – Leerbroek – Leerdam – Leuven – Brakel – Zullichem – Aalst – Nederhemert – Heusden – Vlijmen – ‘s Hertogenbosch – Gemonde
Omdat we niets de avond van te voren hadden ingepakt was het ook laat toen we uit Meerkerk vertrokken.
Goed 11:30 uur waren we zover en nadat we een ieder gedag hadden gezegd, en de fietsen weer geheel gepakt waren, reden we van het erf af. Eerst maar een goede 6km terug rijden voor we weer de oeverlandroute op konden pakken die we toch al vanaf het begin volgde.
Einde Weverwijk, valt ons op dat de straten versiert zijn, en ook langs de weg meer en meer dingen in een weiland geplaatst staan die daar normaal niet zouden staan.
Alles of uit houd gesneden en staande als een standbeeld in het weiland.
Koeien, varkens, ganzen, eenden, kippen, ezels, paarden etc, maar ook spelende kinderen die uit hout zijn gesneden.
Ook hele stallen die daar zijn ingericht bij de huizen, en we kijken onze ogen uit en als je de hoek omdraait sta je steeds weer voor een andere verrassing. Als we in Leerbroek aankomen, wordt onze nieuwsgierigheid wel steeds sterker. Ook hier zijn de straten versiert met lichtjes, maar ook met allemaal zeerovers attributen.

Ja dat kan niet uitblijven dat je dan toch op zoek gaat naar iemand die je hierover wat meer kan vertellen. We zetten de fietsen neer kijken om ons heen, en zien op een erf een oudere persoon lopen, die we aanschieten, om ons te verstrekken van de informatie, van dit feestelijke gebeuren. Voor het huis van de oudere man ligt in het water een piratenschip, met daarop een bordje “eerste prijs”. Als ik de man vraag vanwaar dit feestelijke uitrustingen in het dorp, begint de man te stralen en te glunderen, en schepte duidelijk zichtbaar er veel behagen in hierover te vertellen. Ik laat de man uit vertellen, en geniet al van de persoonlijkheid van deze man. Hij vertelde me dat het eens in de 5 jaar een gebruik was om de vijf omliggende dorpen van Leerbroek een opdracht te geven om het dorp te verfraaien, en daaruit komt steeds een ander object. Meerkerk – Geer – Nieuwland – Weverwijk – en Leerbroek, zijn de dorpen die er elkaar afwisselend hun dorp aankleden, in een feestelijk gebeuren. Daarbij ook de activiteiten voor jong en oud in het dorp, zoals een disco voor de jeugd in de grote tent, een boerenbruiloft, een optocht door de dorpen die deelnemen, om elkaar de loef af te steken, maar op vriendschappelijke basis. Als de man is uitgesproken, bedank ik hem voor de informatie, en loop terug naar Fred, en verstrek ook hem van de verkregen informatie. Heerlijk toch als je ook voor deze dingen de tijd kan nemen, en zeker zo op de fiets zo dichtbij staat in wat je ziet. Dat is ook waarom we graag fietsen, en genieten van hetgeen ons geboden wordt, maar ook wat de nieuwsgierigheid opwekt, als je er zo dichtbij bent. We kijken nog even om ons heen en zien ook dat er veel aandacht aan besteed is om dit alles te tonen. We weten dat we zo niet verder komen en besluiten toch de benen maar weer in beweging te zetten.Fred wacht rustig af terwijl ik stiekum een foto van hem maak Onderweg komen we nog een mooi kasteel tegen, helaas kunnen we niet dichtbij komen omdat dit kasteel in restauratie is, en we worden weerhouden verder naar binnen te gaan door een enorm hekwerk

In Brakel, nemen we de veerpont om ons over de Waal te zetten. En in Nederhemert_Noord laten we ons wederom met een veerpont overzetten om over de arm van de Bergse Maas en Boven Merwede te komen en in Nederhemert_Zuid laten we ons per veerpont over de Bergse Maas varen.

Aan de overkant gekomen, nemen we even de tijd voor een rustpauze, en genieten van de rust aldaar, en de vogels fluiten hun mooiste concert en is dan ook een aangenaam vertoeven daar. We nemen ook even de tijd om de kaart weer eens te bekijken en zoals het er uit ziet, zullen we om ”s-Hertogenbosch heenrijden, en zal de reis dus alleen maar er aangenamer op maken, omdat we de grote steden toch willen vermijden Maar als we verder fietsen en dwars door de stad worden geleid, is dat zeker een tegenvaller.Het centrum van ‘s HertogenboschWaar men ook echt niet op zij zal gaan voor een paar fietsersAl met al waren we blij de stad achter ons te kunnen laten en nadien even te moeten stoppen om even weer ons zelf terug te vinden. Om goed 19:00 uur komen we aan in Gemonde en zoeken daar de SVR camping op. Die is gelukkig snel gevonden, want we waren vermoeid na deze lange trip. Twee oudere mensen, die daar op het erf achter hun boerderij een gedeelte hadden waar je een tent of caravan neer kon zetten, en zeer vriendelijk ons te woord stonden, gaven ons de vrijheid de tent te plaatsen waar we maar wilde. Drie caravans, en onze tent zouden het weiland bezetten, en ook het “Waakpaard”, die al 22 jaar was en nog nimmer had gewerkt, alleen maar gevreten en gescheten, volgens de oude man, had zeker een ruimte voor zichzelf, maar iets beweging op het terrein, zette het paard alert en liet dan ook duidelijk horen, dat er iets op het erf aanwezig was. De man vertelde ons ook later, dat hij geen betere waakhond kon wensen.Als we dan de tent opzetten en daarna een hapje eten, en gebruik maken van de afgezaagde boomstronken die daar staan omdat we niet meer de puf hebben de stoelen uit te pakken, genieten we van de rust om ons heen, dit echter niet voor lang, want snel daarna begint het te regenen.Camping:SVR camping van de Fam Heuvel Bodem van Elde 7 5292 nb Gemonde Een rustgevend verblijf, maar alleen hadden ze daar geen douche wel een toilet en een aparte wasgelegenheid, met alleen koud stromend water. Vriendelijke verwelkoming, en zijn mensen die graag met je praten, om zo een beetje bij te blijven, gezellig, maar een maal aan de babbel kom je er haast niet meer weg. Als je niet te veel eisend bent is het daar een aangenaam verblijf. We besluiten als we in de tent zitten toch nog even de mailtjes door te sturen en een glaasje wijn te nuttigen om daarna in een welverdiende slaap te vallen.Afstand: 72 kmHet weer: Zonnig en warm, later wat bewolking en in de avond regen

Hier is het foto-verslag van onze fiets-vakantie in 2001.We willen dit jaar naar België fietsen (en weer terug ). Opglabbeek is het doel. Een groot gedeelte van de tocht zullen wij de “Oeverland” route volgen.

Bijzonderheden route
LF7 Oeverlandroute
Afstand: 350 km
Startpunten: o.a. Alkmaar, Amsterdam, Utrecht, ‘s-Hertogenbosch, Eindhoven, Maastricht.

Fietsen tussen Alkmaar en Maastricht
Water in al zijn verschijningsvormen vormt de rode draad van deze zeer gevarieerde tocht. De route loopt diagonaal door Nederland. Van de Noordzee bij Schoorl tot het heuvelland bij Maastricht. Daartussen voert de route onder andere langs het Uitgeestermeer, de Zaan, de Amstel, de Vecht en het Merwedekanaal, vervolgens door de Betuwe. Langs de Dommel en het Eindhovens Kanaal doorkruist de Oeverlandroute de provincie Noord-Brabant.

Tussen het ‘witte’ stadje Thorn en Maastricht loopt de fietsroute grotendeels over Belgisch grondgebied langs de Maas en het Albertkanaal. De Oeverlandroute valt tussen Thorn en Kanne – net over de grens bij Maastricht – samen met de Vlaanderen Fietsroute. Onderweg doet u diverse bezienswaardige steden aan, zoals Alkmaar, Zaanstad, Amsterdam, Utrecht, ‘s-Hertogenbosch en Eindhoven.

Dag 1,zaterdag 25 aug. ’01
Route: Julianadorp – Schoorl – Bergen – Alkmaar – Limmen – Uitgeest.

Op de dag van vertrek is het altijd toch maar weer de vraag, hebben we alles wel ingepakt, wat we nodig hebben, of zou er nog wat vanaf kunnen genomen worden.
Maar gepakt is gepakt en dan ga je daaraan niet meer lopen trekken.

Als om 6 uur de wekker afloopt en de koffiepot wordt aangezet, en je gewassen hebt en dan de korte broek maar aan getrokken met een T-shirt.Dan lijkt dat zeker wel voldoende voor deze dag, want het beloofd een warme dag te worden, en te veel kleding, vergt dan ook te veel energie. Als dan bijna de koffiepot leeggedronken is, komt Anke nog even gedag zwaaien, en is toch altijd wel even gezellig. We praten met haar nog even, maar om goed half 8 vinden we het toch tijd om te vertrekken, want omdat het te warm zou worden, willen we toch wel op tijd een camping hebben, om daar de rest van de dag nog even te genieten van de omgeving.

Hebben we alles?Volgepakt op padBye bye, tot over ??? dagenAnke maakt buiten op de straat nog even de vertrekfoto’s voor het archief, en we hebben al veel lol met elkaar. De buren aan de overkant die het raam open hebben staan, en zo ook vanaf hun bed naar buiten kunnen kijken groeten ons ook nog even en wensen ons een goede trip toe. Anke zwaait ons na tot we uit het zich verdwijnen en onze vakantie is ingezet.

Het is nog wel even wennen, een zwaar bepakte fiets te besturen, en we doen het daarom ook nog even rustig aan. We besluiten om de 10km even een time-out te nemen, en dan even wat te drinken en de benen te strekken. Op de hoogte van Callantsoog is dan ook de eerste stop, het voelt goed, en kijken dan even naar de molen die op een kleine afstand van ons staat en schieten alle twee even in de lach, we denken hetzelfde “bogy{R} molen”. Na even rusten zetten we ons weer op het stalen “ros” en we gaan weer verder. Bij Burgervlotbrug proberen twee koeien elkaar de sloot in te duwen, wat niet lukt, maar wel en heel lachwekkend gezicht is.
In Egmond-Binnen halen we even wat fotorolletjes, want ja als je op vakantie gaat wil je toch ook wel een herinnering hebben, en hebben besloten om het gewone fototoestel mee te nemen, en zullen dan wel even moeten wachten voor deze ontwikkeld en afgedrukt zijn,maar des te groter altijd weer het herbeleven. Onderweg kom je van al het moois tegen, waar je normaal misschien weinig oog voor zult hebben, maar er nu even de tijd voorneemt, om dit moois te aanschouwen.

Bij een hertenkampje eten we een broodje en drinken koffieEn wij dan????In Heiloo doen we even wat boodschappen, want morgen is het zondag en omdat het geen hoogseizoen meer is zullen de meeste winkels wel weer op zondag dicht zijn. Als ik uit de winkel kom is het al aardig warm aan het worden en we moeten dan ook zorgen voor het warmste van de dag op een camping te komen. Op de kaart kijkende waar we het beste een camping kunnen gaan zoeken, resulteert dan dat we in Uitgeest, een camping zullen nemen, die blijft tenminste aardig op de route. In Uitgeest aangekomen is het even zoeken naar de SVR (Stichting Vrije Recreatie) of te weten:Kamperen bij de boer, camping van de Fam. De Winter. Koogdijk nr 1- 1911.nl Uitgeest Maar het zoeken hoeft niet lang te duren, als we daarna vragen aan een inwoner van Uitgeest. Die man heeft namelijk zijn paard bij hun in de stalling staan, en weet de weg te beschrijven. Het blijkt al spoedig te kloppen en zien de paarden op een bergje staan, het is goed weer en ze hoeven dan niet binnen te verblijven. Fam de Winter…. Paardenstallen, vakantie adres, paardenfokker, en ook dat de paarden daar hun oude dag mogen slijten, geeft vaak aan dat de mensen een goed hart hebben. 38 paarden huisvesten daar waarvan 5 paarden eigendom zijn van de beheerder. Schuin tegenover de camping zit een discotheek “Bob’s Saloon”, waar je beslist geen last van zult hebben, hooguit van de jongeren die op de camping verblijven en het nachtleven in de discotheek doorbrengen, en terug zullen keren, in de vroege ochtend. Fred zet het tentje op en ik pomp de luchtbed op, en ruim verder de tent in, terwijl Fred dan voor een maaltijd zorgt en zo heeft een ieder dan de taak, zodat je samen nog even na kunt genieten. De nasimaaltijd doet ons goed smaken, en laten de dag nog eens door ons heen trekken.

56km van huis,en toch nog zo dichtbij, dit mede door de berichtjes die we binnen krijgen, en Fred die de mail verstuurd naar de vakantie url waarin een ieder die dat wil de gehele trip kan volgen. Het is nog lekker weer en de zon verdwijnt achter de wolken, een mooi gezicht, maar door dit te aanschouwen in stilte vergeet ik haast daar een foto van te maken, en doe dan ook nog even een poging.

Fred steekt het pitje aan…Wat een vlam zeg!!!Mooie avondluchtHet brandertje werkt prima en de nassi smaakt heerlijkWe nemen dan nog even de route door die we de volgende dag zullen rijden, en om 22:00 uur gaan we dan de tent in om de ogen te sluiten, en van de nacht te genieten. Afstand: 56 kmHet weer: zeer zonnig en warm tot laat in de avond

Dag 2, zondag 26 aug. ’01
Route: Uitgeest – Krommenie – Wormer – Zaanstad – Landsmeer
Als we ontwaken is het goed 07:00 uur
Als we dan naar de wasgelegenheid lopen, zien we daar er verschillende in de openlucht hebben geslapen, die na het nachtleven niet meer de puf hadden, om de tent op te zetten. Wel ingewikkeld in een slaapzak, maar de tent als hoofdkussen hadden genomen, of het luchtbed als hoofdkussen hadden gebruikt. Ik moet zeggen dat het die nacht ook goed weer voor was geweest, om in de openlucht te slapen, want zelf wij hadden het warm in de tent. De eigenaar van de camping spant het paard voor de kar, om deze te laten wennen, aan het verkeer op de weg, wat tijdens zijn rit, voorbij zal razen. Het paard heeft nog wel eens de nukken om zomaar ineens de andere kant op te gaan, vandaar dat deze gewenning nodig is, als er buitenritten gereden worden door kinderen op dit paard. Ik zelf geniet ervan dit te aanschouwen, en ook om de paardenlucht op te snuiven,en het leer te ruiken, waarin het paard wordt vastgezet, aan de kar. Als de kar dan via het erf de weg optrekt,loop ik naar de tent toe om daar ook wat werk te verrichten.
Als we aanstalten gaan maken, om de tent af te gaan breken, vallen er een paar druppels, we wachten het dan ook even af, wat het weer verder gaat doen, maar al snel breekt de zon weer door, en kunnen we alsnog de tent weer afbreken en inpakken, en zo ook de fietsen weer beladen.
Om 10:30 uur zijn we weer gereed voor vertrek, en wensen een ieder verder op de camping die al buiten is een goede vakantie toe, en zwaaien nog even naar de kleintjes.
De route die we zullen volgen deze dag zal omgeven zijn door vele meren en vennen, en zal zeker de verkoeling geven tijdens de rit.

Tussen Stierop en krommenie, kom je zo maar op het mooie fietspad een molen en een sluisje tegen, met een ophaalbrug, die niet meer in gebruik is, maar het sluisje nog met de hand op een zeer ouderwetse manier in gebruik is.

Molen met sluis en ophaalbrugEen schitternde omgevingEen zeer mooie rit door de natuurgebieden, meren, vennetjes, zwemgelegenheden, maar ook veel bossen, om daardoor heen te rijden is een rijkdom van de natuur, want zo heeft elk wel iets om te bieden, waar wij als fietsers intens van mogen genieten.

Ook rijden we door de Zaanse Schans, en al die houten gebouwen vormen een mooi dorp, en is zeker het bekijken waard, we nemen daar dan ook lekker de tijd voor.

De drie molens op een rijtje.Overzicht van het dorpEen heel oude AH winkelHet is dan ook zondag en de meeste toeristen uit vele landen bezoeken dit mooie dorp met de musea’s de molens, klompenmakerij, kaasmakerij, en Uurwerkmusea, en nog veel meer, is zeker het bezichtigen waard.Maar zo is er weer een tijd van rust, maar ook een tijd van doortrappen, anders komen we echt niet verder, en weten dat we hier nog veel langer hadden kunnen vertoeven, maar door de bepakking op de fietsen is niet alles mogelijk, omdat je anders bang bent wat kwijt te zijn, in deze massa menigte.Als we aan de rand van Twiske komen besluiten we daar in het tentje daar wat te nuttigen. Saté met stokbrood en een icetea, gaat er zeker wel in. Een ouder echtpaar, die klaarblijkelijk zoveel jaar getrouwd zijn geven daar een feestje en is een gezellige drukte als de familie hun komen feliciteren. Als dan de lucht wat gaat betrekken, en het steeds benauwder aan het worden is, vinden we het tijd om te vertrekken, en een slaapplek te vinden voordat de bui los zal barsten. Vlak voor we bij de camping aan zullen komen hebben we nog een hoge fietsbrug voor ons. We besluiten van de fiets af te stappen en deze te voet te nemen, zeker omdat Fred het karretje achter zich heeft. Op de brug is het een drukte van jewelste van jeugd, die als er een boot aan komt varen van de brug afspringen en een bommetje maken zodat de passagiers een verkoeling krijgen. Dat een ieder daarin een behagen heeft, blijkt wel uit het feit dat de paraplu wordt opgezet in de bootjes, en de jeugd hun gang laten gaan. Het is nog maar kort dat we dan nog moeten fietsen, want eigenlijk ligt de camping om de hoek. Camping “Het Rietveen” te Landsmeer. Daar aangekomen, geen receptie te bekennen, wel een bord waarop staat geschreven zet maar neer we komen langs, in vier talen, en met een minimaal verblijf van 3 dagen. Dat was dus niet de bedoeling, en voor dat we de boel weer af zouden moeten breken toch maar even op zoek gegaan naar de eigenaar. Nadat we deze hadden gevonden, bleek het geen bezwaar te zijn, en we konden dus met een gerust hart de tent plaatsen.Maar goed ook dat we niet te lang hadden moeten wachten, want na de tent neergezet te hebben, en het kookgerei op de picknicktafel te zetten, vallen de eerste druppels al. Och wat!!! We zetten de paraplu in het midden van de tafel, en nuttigen het brood en de soep. De eenden daar die talrijk zijn, komen nieuwsgierig nog even op veilige afstand toekijken, of er wat voor hun over zal blijven. Als dan het begint te onweren, nemen we toch het zekere voor het onzekere en kruipen de tent in. Het buldert er overheen en Wodan laat weten dat deze aanwezig is. Tussen de buien door weten we het toch voor elkaar te krijgen nog de koffie te nuttigen, maar voordat we deze uitgedronken hebben komt de volgende onweersbui. Voor verlichting wordt verzorgt, maar dat stond niet op het welkoms bord bij de ingang.Dus zien we dit dan maar als een extra toegift.De Duitse buren proberen de eenden te lokken om deze van brood te voorzien, maar ook de eenden vinden het weer maar niks en laten zich ook niet te snel verleiden.Maar als dan ook daarbij de windstoten komen, besluiten we de tent geheel af te sluiten en nog even in het dagboek te schrijven en Fred de mails te verzenden alvorens we proberen om te gaan slapen. Heerlijk toch om elke dag van mensen een smsje te ontvangen, geeft je toch wel en extra stimulans, en in je gevoel toch heel dicht bij elkaar te zijn.Afstand: 34 kmHet weer: Zonnig en warm, later bewolkt, regen en onweer

Dag 3, maandag 27 aug ’01
Route: Landsmeer – Schellingwoude – Amsterdam – Amstelveen -Abcoude – Loenen – Mijnden
Na een weinige nachtrust vanwege het slechte weer, zijn we toch weer vroeg wakker. Zoals het er uit ziet, kunnen we vandaag toch weer op een redelijke dag rekenen qua weer. We nemen eerst wat te eten en geven de tent de tijd om nog wat aan te drogen. De eenden om ons heen, die duidelijk laten merken dat ze aanwezig zijn, en het niet pikken als we ze niets zullen geven pikken ons op de voeten. Wat resulteert in het gebaar dat ze het toch weer voor elkaar krijgen toch met ons mee te eten.
In Abcoude zouden we een camping nemen, maar omdat daar de feestweek in voorbereiding was, die de volgende dag in zou gaan, waren we bang daar niet meer vandaan te kunnen komen de volgende dag en besloten nog even een poosje door te trappen. De eerste camping die we aan zouden doen, was wel een SVR camping, maar niet anders te bereiken als helemaal terug te rijden naar Abcoude, omdat deze weg niet geschikt was voor een fiets met daarachter een aanhanger.
Dus weer verder doorfietsen.
Dat resulteerde dat we uiteindelijk op een grote camping moesten plaatsnemen in Mijnden.
Een recreatiecentrum die in samenwerking met de ANWB, RECRON, NBT en ANVV een 4 sterren status heeft gekregen.
Dit centrum is 25 ha in oppervlakte, en is verdeeld in diverse terreinen en 2 jachthavens.

Recreatiecentrum “Mijnden”, Bloklaan 22a, 1231 AZ te Loosdrecht. Een zeer overzichtelijke kampeergelegenheid, en die goed schoon gehouden wordt. Om half 6 beginnen we met de tent op te zetten, en besluiten terwijl we de tent opzetten, maar eens een goede maaltijd naar binnen te werken, omdat ik me niet erg lekker voelde deze dag. Het restaurant gelegen aan het water, is toch wel en mooi geheel, en we genieten terwijl we aan het eten zijn van de bootjes die voorbij varen. In het restaurant is het best wel druk, en ook de verschillen zijn dan duidelijk te merken, niet alleen in kleding, maar zeker ook in de manier van eten. Maar daar zullen we u niet verder mee vermoeien, maar dat we gelachen hebben is zeker waar. De een eet de spareribs, met mes en vork en de ander neemt deze in beide handen en laat het vet dan langs zijn gezicht druipen, om zo maar een voorbeeld te noemen. Ook daar genieten we van om mensen tijdens het eten op te nemen en daarin de verschillen te bemerken. Om 21:00 uur hebben we ons buikje rond gegeten aan al het lekkers wat ons voorgeschoteld is. Schnitzel, aardappelen en diverse groentes, een soepje vooraf en een heerlijk kopje koffie toe, was genoeg om weer er tegenaan te kunnen. We lopen dan nog even rond de camping en kijken onze ogen uit, in hetgeen daar allemaal te doen is, maar dat is toch bij zulk soort campings die gelegen aan het water zijn. Als we weer bij de tent aankomen steken we nog even de lamp aan om wat smsjes te versturen, en het mailtje naar onze vrienden van het net. Als dit alles gereed is, besluiten we om te gaan slapen, we doen het licht uit, wensen elkaar een goede nachtrust toe, en ook dat we de volgende dag weer fit en gezond op zullen staan om weer verder te trekken. Sorry, geen foto’s vandaagAfstand: 56 kmHet weer: Lekker, eerst nog wat bewolkt, later zonnig en warm